piątek, 13 grudnia 2013

13. Bóg.

     Od przeszło godziny wsłuchuję się w wrzaski Aniki, z których nasz najważniejszy rozmówca widocznie nic sobie nie robi. Ktoś mi kiedyś powiedział, że kobieta, mimo że nie będzie miała już o czym, papleć zawsze będzie. Miał rację. Wodą na młyn było stwierdzenie Boga, że przez przypadek się tu znaleźliśmy, bo jakiś wredny, mały, gruby, łysiejący cherubinek zabawił się kulą przyzywającą anioły do Nieba. Niech ja cholerę dorwę. Wypatroszę. I pójdę do Piekła. Takie myśli w moim przypadku są bardziej śmieszne niż głupie, więc nie dziwne było to, że kącik mych ust podszedł do góry. Miałem nadzieję, że dziewczyna wreszcie skończy się produkować, ale zanim to nastąpi to zdążę sprawdzić, co dzieje się w moim domu. Trzeba tu wytłumaczyć, że na Ziemi i w Niebie czas leci inaczej i choć jestem tu niepełne dwadzieściacztery godziny, to u żywych minął już prawie miesiąc. Romans z policjantem kwitnie, mam nadzieję, że akurat ten mężczyzna okaże się przyzwoity, zważywszy na stanowisko jakie zajmuje, i nie skrzywdzi mojej matki. Miałem nadzieję, iż jeszcze spotkam się z Agatą i powie mi czy stąd można jakoś wpływać na życie innych ludzi, tych, którzy jeszcze nie oddali duszy temu Wielkiemu. Siedzi sobie na złotym tronie, rozwalony jakby był nie wiadomo kim, może dlatego że jest Bogiem, a biała szata ukazuje więcej niż powinna. Oprócz mnie w sali są też inny, zgorszeni w mniejszym lub większym niż ja procencie, a ja wreszcie widzę czemu na Świecie tak źle się dzieje. Jego to po prostu nudzi. Ma dość wysłuchiwania żali i rozpaczań tych marnych kreatur, którym dał życie, a oni jeszcze wybrzydzają. Ale jakie jest to życie? Może gdyby się tym zainteresował, to byłoby lepiej? Nie oceniajcie mnie za to, co myślę. Moje życie to pasmo porażek i błędów. Ironia losu, że teraz mam ochotę modlić się do tego starego dziadka o chwilę spokoju. Patrycja i Mateusz stoją przy drzwiach z obojętnymi minami. Ciekawe o czym oni myślą. Może o niczym. Tylko czy tak się da? Nagle Anika poruszyła temat, który i mnie interesował. 
-Ilu jest jeszcze takich ludzi jak my, prostując, uwięzionych w tym zbyt idealnym miejscu bez możliwości powrotu do miejsca, którym się nie interesujesz, ale uważających je za dom? 
-Dziecko drogie, gdybyś żyła tyle lat co ja i przez całe swoje życie musiałabyś wysłuchiwać jaki to jestem zły, jaką to jestem bestią bez serca albo czuć wszystko, co czują osoby odwracający się ode mnie, tobie też by się odechciało. Nie przerywaj mi. To trudne wiedzieć, że może się wszystko, ale nie można dotrzeć do zatwardziałych serc tych, którzy zaparli się w swojej niewierze. Myślisz, że jest mi miło, kiedy samotna matka z piątką dzieci wyklina do mnie nocami, bo nie ustrzegłem jej męża od zbłąkanej kuli?
-Każdy z nas ma jakiś cel do wykonania w życiu, niektóre cele osiąga się przez śmierć - powtórzyłem, trochę zmienione słowa Agaty. Coś do mnie dotarło. Ten mężczyzna, siedzący na tronie, wcale nie ignoruje nas, on bierze na siebie zbyt dużo, by móc nad tym zapanować. Jego uczucia zbyt się mieszają, by mógł tym wszystkim biednym ludziom pomóc. Ma dość, ale wie, że jest jedyną osobą, której każdy z nas w pewnym momencie ufa. Skryłem się za filarem, wstydząc się swoich podłych myśli. Jeszcze przed chwilą obraz starego tetryka teraz zmienił się w wołającego o pomoc Najwyższego. 
-Widzę, że poznałeś Agatę. Jako jedyna rozumie, o co chodzi ze śmiercią. Tak, bardzo rozumna osóbka, szkoda, że długo tu nie pozostanie. 
-Dlaczego? - strach w moim głosie mógł usłyszeć każdy, ale nie interesowało mnie to, chciałem wiedzieć co stanie się z blondynką o ogromnych, niebieskich oczach. Zależało mi na tym, żeby nie czuła już cierpienia. Wystarczająco dużo przeszła w życiu, czemu i w Niebie ma cierpieć?
-Stanie się kimś więcej. Aniołem Stróżem dziecka, które urodzi się jej byłemu mężowi. Ona o tym wie i bardzo się na to cieszy. 
-Przepraszam bardzo, ale my tu o czymś rozmawialiśmy. 
-Cicho bądź Anika. Z resztą, po co ty chcesz tam wracać? Masz tylko matkę, która wpadła w depresję i nie interesuje się tobą?! Ja z resztą też nie mam po co, wiem co dzieje się na dole i cieszę się z tego. Mojej matce beze mnie jest lepiej, mimo że cierpi to jest szczęśliwa w nowym związku. Przyznaj się, że robisz dużo szumu, bo nie lubisz być w cieniu kogoś innego. W tym momencie los Agaty jest ważniejszy niż twoja czcza gadka o nie wiadomo czym.
-Tomasz, uspokój się. Rozumiem, że masz w sobie wiele negatywnych emocji, ale przyjdzie czas byś z nich wszystkich się oczyścił, jednak nie tu i nie teraz rozumiesz? 
-Przepraszam. 
       Rzeczywiście byłem skruszony. Miałem nadzieję, że nikt zbyt się tym nie przejął. Bóg uśmiechnął się do mnie delikatnie, a mnie ogarnął spokój, usiadłem na jednym z krzeseł i tak jakby dostałem wystarczająco cierpliwości, by wysłuchać dalszego wykłócania się Aniki. Spojrzałem na jej twarz, która tak niedawno wydawała mi się tak sympatyczna, teraz widziałem, że ona nie pojmuje wielkości wszystkiego, co się tu dzieje. Może istnieje ku temu powód, ale ja go nie znam. W sumie nie miałem ochoty na osądzanie kogokolwiek, więc tylko zamknąłem oczy. Teraz dopiero zdałem sobie sprawę, iż głowa boli mnie niemiłosiernie, zacząłem więc masować skronie, a włosy opadły mi na twarz, zakrywając wszystkie emocje odbijające się na mojej twarzy jak w zwierciadle. Ktoś położył mi letnią dłoń na koszulce. Jej dotyk był tak delikatny i kojący, że nie chciałem go tracić, ale biorąc pod uwagę, że noszę tę koszulkę już kilka dni i jest ona zupełnie przepocona, uniosłem głowę i powiedziałem, żeby zabrała dłoń, bo jestem brudny. 
-Nic mnie to nie obchodzi. Źle wyglądasz, chodźmy stąd. 
-Ale on...
-Zrozumie.
      Tak jakby słysząc naszą szeptaną rozmowę Bóg skłonił głowę, a brązowe włosy zasłoniły jego twarde rysy twarzy, jedynie dość duży nos był widoczny. Podparłem się na ramieniu Agaty i wyszliśmy z sali, ale nie skierowaliśmy się do wyjścia, ale w głąb rezydencji. Pokój, do którego zostałem wprowadzony, urządzony był w średniowiecznym stylu. Wszystko było proste, ale i ogromne, wręcz przytłaczało. Ogarnęła mnie ciemność, tak bardzo pożądanego w moim stanie. Blondynka popchnęła mnie na łóżko okryte aksamitem, a ja utonąłem w jego wielkości. Byłem niczym ziarnko piasku rzucone na asfalt. 
-Śpij, potrzebujesz tego. Ostatnie dni były dla ciebie bardzo męczące. 
       I to mówiąc wyszła z pokoju, cicho zamykając drzwi. Zamknąłem oczy i pierwszy raz od bardzo dawna moje sny wypełniły kolorowe obrazy, w których motywem przewodnim były niebieskie oczy. 

      Spałem może kilka godzin, ale byłem tak bardzo wyspany, że równie dobrze mogło to być kilka dni. Wstałem i zauważyłem, że na krześle stojącym naprzeciw łóżka leżą świeże ciuchy, identyczne z tymi jakimi wypełniona była moje ziemska szafa. Musiałem znaleźć Agatę, by podziękować jej za wszystko. Szybko ubrałem zieloną koszulkę z wizerunkiem Kermita i jeansy rozszerzane ku dołowi i wyszedłem z pokoju. Cicho wszedłem do sali, którą tak szybko wczoraj opuściłem. Jej blask aż raził  w oczy, kolumny z jasnego marmuru stały niewzruszone ostatnimi wydarzeniami, a on siedział tam, gdzie go ostatnio widziałem. Wiedziałem po co przyszedłem i musiałem wziąć się w garść. Skupiłem się na tym, co chcę powiedzieć, a przed oczami miałem już kwiecistą mowę, gdy ujrzałem, że on nie jest sam. Obok niego, tuż przy samym tronie, klęczał Mateusz.
-Mateuszu, rozumiesz czemu musisz to zrobić, prawda?
-Tak, Panie. 
        Głos anioła był zmęczony, uniżony i pełen ... poddania. Słysząc go, ale nie widząc, miało się przed sobą scenę, gdzie biedny, stary, spracowany człowiek błaga o śmierć. Schowałem się za filarem i czekałem na ciąg dalszy. 
-Demony muszą poczuć, że przed sobą mają prawdziwego Archanioła, a nie marnego cherubinka, chyba że chcesz wrócić do swojej starej formy. 
-Nie, Panie. 
-W takim razie leć, musimy osiągnąć to do czego dążymy, nawet po trupach.
       Tomek, jak mogłeś być tak bezmyślny, bawił się tobą, wiedział, w jaką strunę uderzyć. Nie wiedziałem, co myśleć. Dla jednym Niebo jest Rajem, dla mnie jest Labiryntem Myśli. 

niedziela, 17 listopada 2013

12. Agata.

Gdzie ja jestem? O co chodzi? Czemu tu tak jasno? 
Cholera! 
Nagle wszystko do mnie wróciło. Demon o ciemnych oczach nachylający się niebezpiecznie nad rudowłosą. Jego śmiech. Cała ta gadka o moich magicznych mocach, o jakimś wietrze. Chyba znów zbyt dużo wypaliłem. Muszę powiedzieć Pawłowi o tym żeby nie przesadzał już z dodatkami do towaru, bo ma zbyt dużego kopa. Tylko gdzie ja jestem? Może w szpitalu, bardzo możliwe, ostatnio po takiej akcji miałem złamane dwa żebra, dostałem zakaz wchodzenia do klubu "Tancereczka", a dodatkowo połowa dziewczyn, które mijałem patrzyły na mnie krzywo. Dookoła biało. Pościel jakaś taka dziwna. Nie śmierdziała tanim środkiem czystości, nie "łamała" się w dłoniach, była lekka i dokładnie okrywała moje ciało. Delikatnie zszedłem z łóżka, a moje stopy dotknęły delikatnego dywanu. To na pewno nie był szpital, oni mają na podłogach linoleum w paski lub iście mdlący wzór, a to po czym teraz stąpałem przypominało bardziej chmurkę. 
Chmury! Anielska postać obejmująca mnie w pasie, to uczucie całkowitej bezwładności i uspokojenia. To nie mogło być tylko narkotykowe urojenie. Podniosłem dłoń i pomyślałem o delikatnym wietrzyku, który omiata moją postać i istotnie coś tam poczułem, aczkolwiek to nie było tym, co chciałem. Pewnie przypadek. Nie chcąc siedzieć samemu w pustym, białym pokoju wyszedłem na korytarz. Tu życie trwało w najlepsze. Wszyscy ubrani byli w kremowo-złote powiewające szaty, włosy misternie spięte na czubku głowy, sandałki z rzemyków. Wyglądało to dużo dziwniej niż na imprezie, której tytułem był "Ubrania zrób-to-sam", kiedy to połowa gości przyszła w stroju podobnym do ubrań nowo-stworzonych Ewy i Adama. Zabawa była przednia, a kiedy doszła jeszcze dostawa nowego, super-hiper-mocnego, towaru to dopiero było ekstra. Zachichotałem na tę myśl, a jakaś szacowna matka spojrzała na mnie gorsząco. Nagle mignęły mi w locie rude włosy, więc nie myśląc zbytnio pobiegłem za nimi. Doprowadziło mnie to o drzwi wychodzących na słoneczną polankę wyłożoną kostką, na której stały drewniane ławeczki. Rudowłosa siedziała na jednej i uparcie coś skreślała w ogromnym zeszycie. Jakby coś przeczuwając odwróciła się w moją stronę i delikatnie uśmiechnęła. Usiadłem koło niej i zobaczyłem, że rysowała moją twarz, ona szybko zamknęła zeszyt i zapytała mnie o to, jak mi się tutaj podoba.
-Jest całkiem ładnie. Ale gdzie dokładnie my jesteśmy?
-W Niebie.
Roześmiałem na na głos. To nie możliwe, chyba trafiłem do psychiatryka. Nie istnieje nic takiego ja Niebo czy Piekło. Nie oszukujmy się, gdyby istniało miałbym lepsze życie niż to. I czemu akurat teraz miałoby okazać się inaczej?
-Nie śmiej się, to wszystko prawda. Jak sądzisz, czy w Polsce znalazłbyś tak piękne i czyste miejsce jak to?
-No, w sumie...
-Właśnie. Anioły, które nas tu przyniosły wytłumaczyły mi wszystko, te ... demony, które nas więziły, zależało im na naszych mocach. Na razie Żywiołaków jest czterech, nie wiem czy pozostałych dwóch odnaleziono, czy zginęli, ale wiem, że bez nich plany Dawida i jego demonicznego kolegi legną w gruzach. Potrzebują nas, jednak nie wiem do czego. Dzięki temu co powiedziałeś Patrycji bardzo im pomogło, dzięki twoim wspomnieniom dotyczącym tamtego miejsca nas znaleźli. Nic więcej nie wiem, ale jeśli czegoś się dowiem, to ci powiem.
-Dzięki, ale jakoś nadal nie mogę w to uwierzyć. To jest jak jakich chory horror, a zamiast gościa z piłą w ręce za nami latają szatańskie pomioty. Nie zrozum mnie źle, nie tyle, że ci nie wierzę, po prostu potrzebuję czasu, aby to wszystko ogarnąć.
-Czekaj, stój.
Za późno. Nogi poniosły mnie wzdłuż dróżki, później przez gęsty lasek, aż doszedłem do miejsca, które mimo że pełne słońca to najciemniejsze jakie odkryłem. Złożyłem głowę w dłonie, miałem dość wszystkiego. Właśnie teraz nadeszła pora na łzy. Płakałem i choć to niemęskie, nie mogłem przestać. Całym moim ciałem wstrząsał szloch, nie kryłem się, więc każdy w promieniu kilkunastu metrów mógł mnie usłyszeć. Jednak zdziwiła mnie obecność najpiękniejszej dziewczyny jaką kiedykolwiek widziałem. Długie do bioder złocisto-blond włosy miała rozpuszczone, na ramieniu siedziała jej płomiennoruda wiewiórka i machała ogonem. Dziewczyna wpatrywała się w dal ogromnymi niebieskimi oczyma, nagle zauważyłem łzę toczącą się po jej policzku. Chciałem wstać i odejść, bo wiedziałem, że w takich chwilach najlepiej jest człowiekowi samemu, ale ona wtedy machnęła na mnie dłonią. Jak zaczarowany podszedłem i spojrzałem w tym samym kierunku co ona. Dwa szare wilki stały na polanie niedaleko nie mogąc do siebie podejść.
-Smutne, prawda?
Jej cudowny głos owionął całą moją sylwetkę. Taki delikatny.
-Dlaczego... - nie dokończyłem pytania.
-Tak musi być, jedni potrafią pogodzić się z takim stanem, gdy innym jest źle kiedy mają miłość tuż przy sobie.
-Czy taka była twoja historia?
-Podobna, bardzo podobna.
I znów łzy potoczyły się po jej policzku, a mi nie pozostało nic innego jak przygarnąć ją do siebie i tulić dopóki się nie uspokoiła, a wtedy zadała pytanie, którego się nie spodziewałem.
-A ty, jaka była twoja historia?
-Moja historia jeszcze trwa. Jestem... żywiołakiem. Znalazłem się tutaj, bo zostałem porwany przez demony, a anioły mnie przeniosły tutaj.
-Oh, widzę, że niewiele jeszcze wiesz. Jeśli raz się tu znajdziesz, to już nigdy stąd nie odejdziesz. Każdy, kto cię kiedykolwiek znał nagle zaczyna myśleć, iż leżysz w grobie. Nie masz życia, rozumiesz?
-To... to niemożliwe. Ja mam matkę!
-Każdy kogoś tam zostawił. Ja zostawiłam całą rodzinę, chłopaka.
-Jak się tu znalazłaś?
-Strzelanina w banku, dostałam prosto w serce. Nie miałam szans nawet się pożegnać, a teraz patrzę na to, jak wszyscy kłócą się i rozchodzą w mojej rodzinie, bo nie potrafią tego przeżyć. Jeden oskarża drugiego, że to nie on był tam zamiast mnie. Nikt nie rozumie, że to miało do czegoś doprowadzić. Mariusz, mój chłopak, musi poznać uroczą szatynkę, która zmieni jego życie w raj, musi się urodzić mu córka...
-Tak łatwo ci o tym mówić? Przecież go kochałaś.
-Ah, no tak. Nasz związek był jedynie... dla picu. Jego firma i moja miały się przez to połączyć, a jako że nasi rodzice są staroświeccy i im do siebie pasowaliśmy, to uwikłali spisek, z którego żadne z nas nie mogło się wymigać.
-Smutne. W końcu każdy ma prawo do swojego życia.
-A jak ty spędziłeś swoje?
Wszystkie wspomnienia błędów i imprez przeleciały mi przez głowę.
-Źle, najgorzej jak można. Teraz, gdy widzę jak mógłbym to wszystko zmienić, to nie mogę tam wrócić.
-Jak mówiłam, wszyscy mają jakieś zadania podczas życia, dzięki temu, że gdzieś trafiłeś, ktoś inny ocalił życie.
-Ale to cholernie nie fair.
-Wiem, wiem. Chodźmy. Pewnie zastanawiają się, gdzie się podzialiśmy.
-Dobrze.
     Wracaliśmy cały czas rozmawiając, dzięki niej zobaczyłem, że każdy mój błąd do czegoś prowadził i nauczyłem się podglądać życie mojej matki. Widziałem jak kwitnie w niej nadzieja na związek z przystojnym oficerem policji. Życzyłem jej żeby się udało. Tematy nam się nie kończyły, ale w pewnym momencie dotarło do mnie, że nie znam imienia mojej rozmówczyni.
-Jak masz na imię?
      Roześmiała się wdzięcznie. Jak miły miała śmiech, jak żywy w tym zbyt idealnym miejscu.
-Agata. Mam na imię Agata, a ty?
-Tomek.
-Miło mi, lecz teraz chyba powinniśmy się rozstać, czekają na ciebie, spójrz.
     Rzeczywiście, przed drzwiami do miejsca, które brałem za szpital stała Anika, a tuż koło niej dwoje aniołów. Odwróciłem się, by pożegnać uroczą anieliczkę, ale jej już nie było. Raźnie przemaszerowałem przez rzędy ławek i stanąłem przed nimi.
-Tomasz, jak dobrze, że się znalazłeś.
      Anika posłała mi spojrzenie w stylu "ja się później dowiem, kto to był", jakbyśmy byli starymi dobrymi znajomymi. Zaczynałem się tu dobrze czuć, zbyt dobrze. Nie chciałem się przyzwyczajać, ale łatwo przywyknąć do dobrego. Wszyscy razem równym krokiem weszliśmy do środka. Labiryntem korytarzy znaleźliśmy się wreszcie w małej salce. Białe ściany, białe dosłownie wszystko.
-Co chcielibyście wiedzieć?
-Czemu jesteśmy potrzebni demonom? - wypaliła Anika prosto z mostu, czuję, że się zaprzyjaźnimy.
-Potrzebują waszych mocy, by pokonać Lucyfera i przejąć władzę w Piekle.
-Świetnie, czuję się jakbym miał zostać podany w ofierze.
-Na tym to mniej więcej polega.
-Świetnie. Coś jeszcze?
-Tak, za godzinę musicie spotkać się z Bogiem.

~~
Tak, żyję. Tak, nadal pisze. Tak, znów musicie się ze mną użerać. Mam nadzieję, że lektura była ciekawa. Nie mam siły na nic. Nie mam siły nawet na utrzymywanie zasłony "bez emocji, bez życia", jestem wykończona, więc każdy komentarz będzie kopniakiem do dalszej pracy. 

sobota, 9 listopada 2013

Informacja.

Zawieszam bloga na czas nieokreślony. Nie mam na nic czasu. A jeśli mam to przeznaczam go na spotkania ze znajomymi. Przepraszam Was. Naprawdę nie mam kiedy pisać. Wracam ze szkoły coś koło piętnastej trzydzieści, odrabiam lekcje, uczę się, kąpię, jem i idę spać. Jak coś napiszę to dodam, a na razie żegnam się  z Wami, małpki wy moje. Możecie mi napisać, jak ma wyglądać w niebie, albo jakiego Archanioła mają spotkać moi bohaterowie, jeśli chcecie.
Żegnam skarby.
<3

niedziela, 22 września 2013

11. Demony.

Kiedyś białe ściany zdobiły teraz tłuste plamy i wykwity wilgoci. Leżałem tak już koło kilkunastu godzin, nie wiedziałem dosłownie ile, bo w okna wstawiono grube kawałki tektury zasłaniające słońce. Dziewczyna na łóżku obok napawała mnie strachem, gdy co kilkanaście minut wykrzywiała twarz w grymasie, albo nagle zaczynała się rzucać, wydając przy tym okropne jęki i stękanie. Zauważyłem, że trzęsą mi się ręce. Nie z zimna. Po prostu ze strachu. Bałem się tych ludzi, serce zaczynało mi bić tak, że omal nie wyrywało się z piersi, kiedy tylko usłyszałem kroki w korytarzu. Więcej paniki nie doświadczyłem w całym swoim dotychczasowym życiu, aniżeli w tej przerażającej i starej kamienicy. Już nie próbowałem uciekać, to na nic. Pentagram ma w sobie coś blokującego przejście na jego drugą stronę, jak raz wejdziesz, to już nie wyjdziesz. Jedynie demon znał sposób. Więcej jednak niż ten jeden jedyny raz, wtedy, nie widziałem. Kiedy tylko starałem się postawić nogę na drugiej stronie natychmiast atakowały mnie dźwięki. Okropne szepty i głośne krzyki kobiet, które musiały kiedyś zginąć bardzo okrutną śmiercią. Później dostaje się drgawek, w głowie się miesza, tak jakby wypełnić ją watą i polewać mlekiem w miodem, mdląco i niedobrze. Na końcu upadasz. Ścierasz kolana, przedzierasz dżinsy, aby na końcu uświadomić sobie ogrom gorąca jakie wżera ci się w skórę, potem w ciało i we wnętrzności. Wkrótce masz dość, już chcesz zacząć błagać, cofasz się, a ból mija. Postanowiłem nigdy więcej nie wychodzić. Nie jestem pewny, ba, nie wiem, co chcą z nami zrobić, ale wiem, że to coś strasznego i mogę się pożegnać z życiem. Mniejsza o to, że było podłe i nędzne, jednak było. Nie potrafię sobie wyobrazić, co będzie potem. Beze mnie. Kiedy dusza opuści udręczone ciało. Nie chcę na razie tego wiedzieć, na to przyjdzie pora. Ja chcę spełnić swoje marzenie, by zostać kimś, mieć piękną żonę, cudowne dzieci i słodkie wnuki. Chciałbym patrzeć, jak rosną. Dojrzewają. Przeżywają pierwsze klęski i wzloty. Jednakże los ma dla mnie chyba inny plan. Mam leżeć w opuszczonym skansenie, w piekielnym pentagramie i czekać na łaskę bądź niełaskę dwóch demonów, które niewiadomo z jakiej przyczyny przetrzymują tu rudowłosą i mnie.
                Słyszę szuranie krzeseł, przez zamknięte drzwi niewiele można podsłuchać, ale każda informacja się liczy. Dzieje się coś dziwnego, niby rozumiem co mówią, ale nie potrafię tego zapamiętać, przejąć się tym, czy nawet przyswoić. Jakby coś blokowało tok mojego myślenia. Nagle wejście otworzyło się i stanęło w nim dwoje demonów.
                -Miałeś rację, próbował.
                -Ty też, nie udało mu się.
                Ich rechot spowodował na mym ciele gęsią skórkę.  Spojrzeli na mnie swymi kocimi oczami. Źrenice mieli wąskie jak szparki, a w miejscu białka znajdowała się dziwna substancja w kolorze jaskrawej czerwieni. Ubrani byli nienagannie, czarne garnitury, białe koszule, jedyne, co do czego można było mieć zastrzeżenia, to zapach. Intensywny zapach siarki i dziwny słodko-mdlący zapach palonych migdałów i miodu. Pohamowałem odruch wymiotny zasłaniając usta ręką. Jeszcze głośniej się zaśmiali, a resztka tlenu została wypełniona ich zapachem. Musiałem wytrzymać, nie mogłem pokazać im mojej słabości. Kadzidło. Wymioty coraz bardziej stawały się jedynym wyjściem. Wanilia. Błagam was, przestańcie. Miód. Właśnie miałem zwymiotować, gdy obudziła się dziewczyna, a ich uwaga skupiła się na niej. Miałem chwilę, by odsapnąć i przygotować się na dalsze niespodzianki.
                -Anika, jak miło. Obudziłaś się… - znów koszmarny śmiech. Niech oni wreszcie przestaną.
                -Dawid, ja ci zaufałam, a ty mnie wykorzystałeś, ty podły zdrajco! A co się teraz stanie z Tomaszem?!
                -O nasz cel się nie martw, leży obok ciebie, jego żywioł jest na miejscu.
                Dziewczyna zwróciła przerażone spojrzenie na mnie i natychmiast się odwróciła. Skąd znała moje imię, o co chodzi z żywiołami? Czy oni wreszcie mi cokolwiek wytłumaczą? Poruszyłem się niecierpliwie na łóżku, założyłem jedną nogę na drugą i czekałem na to, co będzie dalej.
                -Kochanie – zwrócił się Dawid, czyli ten pachnący kadzidłem i migdałami oraz ten który po raz pierwszy pokazał mi się pod postacią demona. – Skarbie. Nie złość się, złość piękności szkodzi, a nie zaprzeczysz, że jesteś śliczna.
                -Oh, zamknął byś się. Wyjaśnij mi do jasnej cholery, co ja tu robię! I co robi tu on! Co?
                -Nie takim tonem słodziutka, dałem ci się poniewierać, a teraz moja kolej. Rozgniewałaś mnie, więc nie powiem ci nic. Żałuj. Teraz idziemy, musisz mi oddać przysługę za przegrany zakład. Aha. Tomek. Leż grzecznie i staraj się być cicho, Anika nie jest dobrą towarzyszką do rozmowy, szczególnie w obliczu tragedii rodzinnej, co nie?
                Dziewczyna wpatrywała się smutnymi oczami w sufit, jakby tam mogła znaleźć pocieszenie. Zastanawiałem się o jaką tragedię chodziło. Co takiego musiało się zdarzyć, że dziewczyna była bliska płaczu po zaledwie kilku słowach. Chciałem ją o to zapytać, lecz coś wiązało mi język. Nie mogłem wymówić słowa. „Staraj się być cicho” – innymi słowy, będziesz siedział i milczał, jak zaklęty. Dosłownie. Niech ich szlag. Dziewczyna zwróciła uwagę na moje dziwna manewry i powiedziała cicho, tak aby nie usłyszeli.
                -Nie szarp się, to ci nic nie da. Ze mną zrobili to samo, tylko wcześniej prawie dopuścili do mojej śmierci.
                Niezłe słowa pocieszenia. Nie ma to jak miły koniec dnia, który stwierdziłem wyglądając za plecy diabłów. Nędzne kreatury. Nie potrafią grać fair play. Aż człowiek marzy, by dobrać im się do skóry normalnym sposobem.  Nagle do naszych głów wdarł się cichuteńki szept, niczym szelest skrzydeł motyla.
                -Gdzie jesteście? Chcemy wam pomóc, ale demoniczne zaklęcia ochronne są prawie nie do przebicia. Mateusz jest ze mną. Nie martwcie się. Odpowiedzcie w głowach!
                Anika wyraźnie nie wiedziała gdzie jesteśmy, więc odpowiedzi udzieliłem ja. Opisałem budynek i miejsce jak najdokładniej, usłyszałem jeszcze podziękowania i kontakt się urwał. Kto to był? Głowiłem się kilka minut. Głos wyraźnie damski mówił coś o Mateuszu i o ratowaniu, ale czy to możliwe?
Nie myśl o tym.
Dlaczego?
Oni nas słyszą.
Czyli i tak wiedzą o nich, prawda?
Tak.
                Kazała mi o tym nie myśleć, podświadomie połączyłem głos w głowie z głosem Aniki, by nie wyjść przed samym sobą na chorego psychicznie. To o czym mam myśleć, o tej paskudnej, mokrej plamie na ścianie, czy może o linoleum, które warstwami odchodziło od podłogi na prawie całej jej powierzchni?  Może o tym, że metalowe łóżka, a na nich cienkie materace były tak niewygodne, że wolałbym spać na kamieniach? Nagle zachciało mi się przyjrzeć koleżance z celi. Rude włosy były poplątane i tłuste, rozrzucone po całej poduszce, tworzyły pewnego rodzaju wachlarz nad jej głową. Zielone oczy, tajemnicze, smutne, skupione i takie piękne skupione były na jednym punkcie w pokoju. Usta były wykrzywione, kąciki, jakby bezsilne, nie potrafiły wyprostować grymasu zawiedzenia, skierowane były ku dołowi. Nagle coś przeleciało przez jej twarz. Łza. Wyparowała. Co do…!
Jestem żywiołakiem ognia.  
                Jakby to coś tłumaczyło. Włada ogniem. Ale… zaraz. Ona czyta mi w myślach.
Nie zawsze, ale niektóre słowa, które „wypowiadasz”, podczas działania bardzo silnych emocji, potrafię coś podsłuchać. Sam widzisz, że po krótkim czasie strasznie zaczyna się tu nudzić.

O co chodzi z tymi żywiołami? Co ja mam z tym wspólnego?

Jesteś taki jak ja. Prawdopodobnie władasz jednym z trzech żywiołów, które pozostały po moim Połączeniu.

Woda, powietrze albo ziemia?
Tak.

Jak rozpoznać czym?

Co ostatnio „dotknąłeś”, a owo coś całkiem cię wypełniło, tak że poczułeś się nareszcie cały, tak jakby coś  znalazło swoje miejsce?

Powietrze.

Masz odpowiedź.
                Zacząłem się zastanawiać, cóż daje mi władza nad wiatrem. Mógłbym się na nim wznieść i wylecieć przez okno w pokoju naprzeciwko. Mógłbym… tyle rzeczy. Lecz wróćmy do rzeczywistości. Do takich czynów trzeba się przygotować, nauczyć się nim władać. To zajęłoby mi, lekko licząc oczywiście, koło kilku lat. Chciałbym cofnąć czas i wrócić do momentu powrotu do domu matki. Nie otworzyłbym tej szkatułki, nie poszedłbym za matką. Nie zrobiłbym wielu rzeczy. Ale nie warto zadręczać się tym całym co by było gdyby? , bo po co? Zmrużyłem oczy, kiedy fala światła obwieściła nadejście porywaczy.
                -Porozmawialiście sobie?
                Wyraźnie czekał na odpowiedź. Spojrzałem na niego jak na idiotę, on oddał. Spróbowałem wydać dźwięk, stanęło na zduszonym jęku. Udało się.
                -Pytam się! Porozmawialiście sobie z tymi zdrajcami? Myśleliście, że się nie dowiemy! Patrycja i Mateusz się z wami skontaktowali, tak?  A wy bardzo chętnie udzieliliście im informacji, prawda?
                -Musisz przyznać, Ritz to nie jest.
Złość  to jedno uczucie wypełniło całą jego twarz. Ciało zaczęło mu parować, z gorąca stało się czerwone, z głowy wyrosły mu rogi, nogawki dobrze skrojonego garnituru zaczęły się palić.
-Stary, wyluzuj.
Pojawił się drugi z mężczyzn. Ciszę, która nastąpiła po tych słowach przerwała seria cichych wybuchów. Na ramieniu Dawida pojawiła się alabastrowa ręka drugiego z demonów, wyraźnie kontrastując z ciemną karnacją drugiego.
-Mówiłem, że ta dwójka sprowadzi na nas kłopoty. Ciekawe, co zrobimy, jak będzie ich czworo.
-Nie dopuszczacie do siebie możliwości przegranej, co nie?
-My nie przegrywamy. Nigdy.
Zacząłem się bać.


Minęło kilkanaście minut, może więcej. Dawid był cały spocony, Adam też. Czekali na coś, tylko na co. Wzrok wędrował po zapleśniałej klitce, od czasu do czasu lądując na postaciach w drzwiach. Co by o nich nie powiedzieć, byli piekielnie przystojni.
-Nie zakochaj się tylko.
Nie miałem ochoty na gadkę, więc posłałem mu jadowite spojrzenie.
-Stary, chyba odpuścili. Ogarnijmy się. Zostawmy ich w spokoju.
-Pogięło cię? Żeby uknuli sobie jakiś plan? Czy wyglądam ci na aż takiego idiotę? – Wzrok drugiego, którego imię brzmiało Adam, mówiło samo z siebie, wyprowadzając Dawida z równowagi.
-Ah, czyli tak o mnie myślisz, ty podstępny psie. Może jeszcze trzymasz z nimi?! Wiesz, że są nam potrzebni. Nie lubię ich, ale potrzebuję, a to mówi samo przez się.
-Brachu, uspokój się. Nie ma co się wnerwiać, po prostu czasem ci odbija. Tak jak przed tym wypadkiem, po co prawie uśmierciłeś Patrycję, mogła okazać się potrzebna.
-Ona nie znaczy nic. To zwykłe ścierwo. Anielski pomiot. Niech tam zgnije.
Adam był na skraju wytrzymania. Wyglądało to tak, jakby demon zakochał się w tej dziewczynie. Demon i Anioł, niezły pomysł na książkę, ale na romans już nie za bardzo.
-Jesteś bardzo blisko prawdy, Żywiołaku.

-Nie nazywaj mnie tak, do jasnej cholery.  Nie jestem jakimś tam żywiołakiem, jestem człowiekiem, po waszemu to chyba śmiertelnikiem. – nerwy miałem jak postronki, denerwowało mnie dosłownie wszystko. Od myszy biegnącej po zniszczonej podłodze do nienagannego wyglądu tych dwóch gogusiów. Chciałem się stamtąd wydostać, a wtedy zawiał wiatr. Stało się to tak szybko, że nie wiedziałem nawet, co się dzieje. W jednej chwili wiatr wywiał pył z okręgu, po czym do sali wkroczyli Aniołowie. Wszyscy ubrani na biało zaatakowali demony. Jakaś piękna kobieta odziana w biel wzięła mnie w swe ramiona, a ja znalazłem się w Niebie. Naprawdę. 

piątek, 30 sierpnia 2013

10. Koniec.

Utrata przytomności trwała dość krótko, a zakończona została niezbyt przyjemnym dla ucha wyciem. Pod palcami czułam mokrą trawę, za paznokciami widoczne był czarne grudki ziemi. Włosy w nieładzie otaczały moją głowę nasiąkając niedawno opadłym deszczem, ubranie przykleiło mi się do ciała, a wiatr potęgował uczucie zimna. Po chwili przypomniałam sobie jakie wydarzenia miały miejsce tuż przed omdleniem, rozejrzałam się dookoła gwałtownie siadając i podciągając kolana do klatki piersiowej. Dziwnie się czułam, uzmysławiając sobie, iż znajduję się na obrzeżu ulicy, w podartych spodniach i kurtce, a cała reszta moich rzeczy umorusana była w ciemnej, gęstej cieczy, podobnej do krwi. Dotknęłam dłonią bolącego punktu na głowie i poczułam jakąś ciecz. Podświadomość podpowiadała mi, co to może być, ale nie sądziłam, że wszystkie plamy na ciuchach należały do mnie. Chwile mi zajęło znalezienie źródła okropnych dźwięków, ponieważ nie mogłam się ruszyć. Dwie osoby, ubrane w ciemne ciuchy stały nad trzecią, widocznie nie poruszającą się, zdawać się mogło, że nawet nie oddychającą. Zerwałam się na równe nogi, co w mojej sytuacji nie było zbyt inteligentnym wyjściem, gdyż zdarzyły się dwie rzeczy, które mogłam wcześniej przewidzieć. Mokra nawierzchnia spowodowała moje pośliźnięcie, a w efekcie upadek, który skutkował rozsadzającym bólem w okolicach miednicy. Drugą rzeczą było ściągnięcie na siebie zdziwionych spojrzeń chłopaków i ich ironicznego i rozbawionego uśmiechu, samoistnie skończonego po krótkim jęku, który to wydała osoba leżąca pod drzewem, którą rozpoznałam jako Patrycję. Tym razem spróbowałam wstać spokojniej i udało mi się to bez zbędnych upadków. Podeszłam do dziewczyny, której ubranie było w podobnym stanie do mojego, ale z rany na brzuchu wylewało się coraz więcej krwi. Ten obraz tak mną wstrząsnął, że stanęłam jak sparaliżowana i wpatrywałam się w nią pustym wzrokiem. Dopiero potrząsanie całym moim ciałem przez Dawida i jego nawoływanie mojego imienia otrząsnęło mnie z otępienia. Przyklękłam obok brunetki i złapałam ją za rękę, nie wiedziałam co robić, w tym momencie byłam bezsilna. Czułam, gdzieś tam w środku naprawdę przeczuwałam, że mogę coś zrobić, ale byłam kompletnie załamana, a mózg nie pracował na zbyt szybkich obrotach, a i samej mnie nie chciało się myśleć w obliczu kolejnej tragedii nawiedzającej mnie w tak bezsensownie krótkim czasie. Usłyszałam delikatne kroki i cichą rozmowę, lecz nie miałam ochoty się w nią wsłuchiwać. Pomyślałam o tym, że gdybym tak bardzo nie chciała, aby wszystko było dobrze, gdyby nie moje idealistyczne poglądy na świat i ta chęć niesienia pomocy każdemu, to ta dziewczyna by żyła, śmiała się z nami, albo nawet siedziała pogrążona w ciszy na tylnym siedzeniu, próbując usunąć się z widoku przyciskając kolana do siebie, zwijając się w kulkę. Niesamowicie szybko nabrałam pewności, że winę za wszystko ponoszę ja. Byłam bliska nienawiści dla własnej istoty, za to, że kogokolwiek nie obdarzyłabym uczuciem, to ta osoba bardzo szybko przekonuje się, jak zwodnicza, a wręcz śmiercionośna jest miłość lub sympatia dla mojej osoby. Amatorsko próbowałam wyczuć jaki puls ma Patrycja, przykładając palec poniżej jej zaciśniętej w pięść dłoni i czułam tą iskrę, iskrę życia, która nie mogła zapłonąć. Gdybym wiedziała, czy jest jakiś sposób, magiczne czary-mary, by odwrócić to wszystko, ale skoro chłopaki nie potrafili tego wykonać, a według mnie mają większe zdolności niż początkujący Władca Żywiołu, to widocznie nie można było zrobić nic. Pierwsze łzy spłynęły po mojej twarzy, były całkiem zimne, lecz nie schłodziły płonących, czerwonych policzków. Nie wiedziałam w jakim momencie, ale zaczęłam powtarzać imię dziewczyny niczym mantrę. Nagle usłyszałam kolejny przytłumiony głos, który z sekundy na sekundę robił się coraz głośniejszy, a wtedy nie sposób było nie przysłuchiwać się kłótni, a głos mówiący najwięcej i najgłośniej okazał się głosem Mateusza. Zdesperowanym głosem Mateusza. Jedyny raz w życiu słyszałam taką wiarę w głosie, gdy próbowałam ratować swojego, teraz byłego, od nałogów, a było ich wiele. Głos desperata, widzącego światełko w tunelu. Kiedy ujrzał leżącą na mokrej ziemi dziewczynę z jego twarzy można było odczytać, że dla niego to światełko zaczęło gasnąć.
-Patrycja. - ton jakim to powiedział zaskoczył nawet chłopaków, to co najpierw zauważyłam w jego oczach, gasnącą nadzieję, zastąpiła miłość w czystej postaci, takiej jakiej pragnęłam jako mała dziewczynka, czekająca na swojego księcia z bajki, na białym rumaku. Z biegiem lat książę zmienił się w typowego macho, a koń w czarny motocykl, którym można było pojechać wszędzie i po prostu się zapomnieć. To właśnie moje hobby zbliżyło mnie do mojej ex-przyjaciółki, którą poznałam na torze kartingowym niedaleko największego w naszym mieście centrum handlowego. Rozpędzona wjechałam z tył jej wozu, na co i ona i ja wyskoczyłyśmy z nich i rzuciłyśmy się na siebie z "mordą". W końcu rozdzielili nas dwaj chłopacy, z czego z jednym połączyła mnie miłość, jednostronna, ale jednak. Zaczęliśmy się trzymać we czwórkę, wszędzie było nas pełno, później Marek się wyprowadził i jakoś tak się to skończyło. Wspominałabym dalej, ale właśnie ten moment wybrał sobie Mateusz, by złapać mnie za rękę i zadawać jakieś bzdurne pytania.
-Co to jest? - zapytał, wskazując znamię na moim przedramieniu w kształcie korony, które miałam od urodzenia i jakoś do tej pory zbytnio się nim nie przejmowałam. Szczególnie, że w lecie, kiedy dość mocno się opaliłam nie było go widać. 
-Znamię, mam je od zawsze.
-Czy ty wiesz, co to oznacza?
-Jestem wybrańcem, mam super moce i mogę przywracać do życia? Po co zadajesz mi takie głupie pytania, ją trzeba zawieźć do szpitala, musimy coś zrobić! Nie możemy siedzieć bezczynnie, bo ona umrze, nie rozumiecie tego?!
-Rozumiemy, ale my sami nie możemy jej pomóc, bo nie należy do żadnej ze stron! Jej urodziny wypadają za tydzień, do tego czasu jest... w pewnym sensie... poza zasięgiem naszych mocy.
-To wyczaruj sobie skrzydełka i poleć z nią do szpitala! - wrzasnęłam na Mateusza, nie mogąc dłużej utrzymać emocji na wodzy. Przecież to takie proste, przynajmniej w teorii.
-Ehh... dobra. Zrozum, to co dla ciebie teraz wydaje się idealnym rozwiązaniem, dla nas jest nie do zrobienia. Ja nie mogę wziąć jej na ręce z jednego prostego powodu, Anioły mogą przenosić tylko dusze bez grzechu, czyli albo małe dzieci, albo inne Anioły, rozumiesz?
-Nie, niczego nie rozumiem. Nie rozumiem tego, czemu jestem tu teraz z wami, choć niedawno wiodłam spokojne życie normalnej nastolatki. Nie mogę pojąć tej całej magii i zasad. Czemu to wszystko niszczy mi życie? Może mi odpowiecie? Właśnie tracę osobę, która w kilka dni stała mi się strasznie bliska, a ty mówisz, że nic nie możemy zrobić?
-Tak właściwie, to możemy.
-Co? - nadzieja odrodziła się, niczym feniks z popiołów, przynosząc mi ulgę, ale także pozostawiło we mnie strach. Do tej pory wydawało mi się spoko, że mam jakąś tam moc. Mogłam zapalać lub gasić jakikolwiek ogień jednym machnięciem dłoni, czułam wtedy, że to jest właśnie sens, dla którego się urodziłam, lecz teraz iluzja zrzuciła ze mnie swoje okrycie i stanęłam z prawdą twarzą w twarz. Byłam dziwadłem, nikt mnie nie rozumie, a przyjaciółka umiera na moich rękach. Co ja tak właściwie robię? Wzięłam sobie na barki większy ciężar niż mogę udźwignąć. Cóż, miejmy nadzieję, że szybko wybudzę się z tej kiepskiej komedii, a wszystkie te fantastyczne postacie znikną jak za dotknięciem magicznej różdżki. Cholera, tato, pomóż mi!

Jak ty się odzywasz do swojego ojca? Opanuj swój język i przestań panikować, możesz coś zdziałać i ty wiesz, jak. Musisz to pamiętać. To wspomnienie nie mogło zginąć. Wysil się i pomóż staruszkowi.

kilka lat wcześniej. 

Siedziałam na ławce pod szkołą podstawową i wpatrywałam się w ptaki na gałęzi, nagle jeden, jeszcze pisklę, zaczął spadać. Spadał w dół, a razem z nim pierwsze brązowe liście. One wirowały, on po prostu runął. Zerwałam się na nogi i podleciałam pod drzewo, które nazywaliśmy Sympatyczna Huśtawka, bo praktycznie na każdej gałęzi można było się huśtać, były i na tyle wytrzymałe, i na tyle stare, że pojawiały się we wspomnieniach naszych rodziców. Korzenie sięgały już kostki, którą wybrukowany był dziedziniec. Ptaszek spadł akurat na trawę, tuż obok początku kostki. Jedno skrzydełko miał nienaturalnie wygięte, schyliłam się i wzięłam go na ręce. Rodzice kazaliby my od razu go wyrzucić, bo może przenosić choroby. Uśmiechnęłam się krzywo i zastanowiłam, co mogę dla niego zrobić, może go pochować... Ale pod palcami poczułam delikatne pukanie. Żył, jego serduszko pracowało, powoli i delikatnie, ale pracowało. 
-Uratuję cię. Przysięgam - obietnice nie do spełnienia, słowa rzucone na wiatr, ale dawały nadzieję. Tego właśnie brakowało mi w tamtym momencie, nadziei. Ślepej wiary, że wreszcie rodzice mnie pokochają. Myślałam o tym, że chciałabym, aby przynajmniej ten ptaszek spełnił swoje marzenie, o lataniu i związanej z tym wolności. Nagle coś poruszyło się pomiędzy moimi zamkniętymi palcami. Otworzyłam dłoń i spojrzałam prosto na dorosłego już wróbelka, który zeskoczył z mojej dłoni i pofrunął z powrotem na drzewo. Uśmiech nie schodził z twarzy, dopóki nie wróciłam do domu i nie opowiedziałam historii rodzicom. Sądziłam, że będą uradowani mając taką zdolną córkę, ale oni potrafili tylko wykrzyczeć mi w twarz, iż jestem dziwadłem i nie powinnam wychodzić na dwór, bo robię im wstyd. Popłakałam się, ale starczyło mi dumy, by powiedzieć im, jak najbardziej wrogim tonem, że ich nienawidzę. Teraz zrozumiałam czemu byli tacy wściekli, nie chcieli obarczać i mnie, i siebie tym podłym dziedzictwem. 

-Anika, obudź się! Hej, wróć do nas. - głęboki głos Dawida wybudził mnie ze wspomnienia. Skojarzyłam kilka faktów. Nie rozróżniałam kto jest kim, bo zaszło słońce i było prawie całkowicie ciemno, drugie to, że Patrycja dostała drgawek, a trzecie to to, że Mateusza i Adama gdzieś wcięło. Zdjęłam głowę dziewczyny z kolan, przeszłam na nich aż do jej brzucha i położyłam ręce na ranie. Myślałam tylko o tym, co ona może zrobić. W głowie słyszałam jej śmiech, widziałam spojrzenia jakie kierowała do mnie - pełne przyjaźni, do chłopaków - wypełnione ciepłymi uczuciami, myślałam o wszystkich jej dobrych cechach, o tym jak mi pomogła, czego dla niej chciałam. Wiatr szarpnął moimi włosami rozwiewając je i plątając, ale nie zważałam na takie niedogodności, mogłam jej pomóc to się liczyło. Zamknęłam oczy i skupiłam się na jej ciele, na obrażeniach, których doznała i całkowicie wyłączyłam świadomość. Czułam, jak coś ciepłego i płynnego wypływa z moich rąk, kierując się do jej organizmu. W tym momencie miałam nad jej ciałem pełną kontrolę. Nie chciałam jednak jej wykorzystać, chciałam żeby wróciła, za każdą cenę. Nagłe szarpanie w dole brzucha kazało mi przestać, a ciecz podobna do tej wypływającej z moich dłoni teraz ciekła po moim ciele. Czułam pojawiającą się tam ranę. Nie chciałam na to patrzeć, ale wiedziałam, że muszę. Skłoniłam głowę akurat w momencie, gdy najgorszy ból, jak dotąd, przeszył moje ciało. Zaczęłam drżeć jak przed chwilą Patrycja, ale nie z zimna, było mi gorąco. Dziwiła mnie intensywność tego odczucia. Jakby ktoś wbił mi w brzuch tępy nóż, a później, pomalutku, obracał i wpychał go głębiej. Zrobiło mi się niedobrze, ale niczego dziś nie jadłam, a moje ciało odpowiedziało na to jedynie spazmami, pogłębiającymi wstrząsy. Znów leżałam na trawie, czułam ziemię, zimne, czarne ziarenka wplątujące się mi we włosy, brudzące moje ubrania - tak czy siak nadające się jedynie do prania- i wbijające się w mój kark większe kamienie. Paraliż zaczął się od stóp, nie mogłam poruszyć ani jednym palcem, później łydki, uda, a na końcu reszta ciała. Bałam się, panicznie, a jedynym narządem, jakim mogłam to ukazać to oczy, teraz szeroko otwarte, poszukujące twarzy... Jakiejkolwiek znajomej twarzy.

Nie poddawaj się! 

Tato! Nie chcę tego, ale nie dam rady. To tak bardzo boli. Nie mam już siły. Cały świat się rozmywał, drzewa, które wcześniej znaczyły brązowe i żółte liście teraz były jedną plamą w nieokreślonym kolorze. Chciało mi się spać, ale gdy tylko próbowałam zamknąć oczy powieki ani drgnęły. Poczułam w ustach metaliczny smak. Coś pociekło mi po policzku, a później poleciało na kark. Zrobiło mi się sucho w ustach, musiałam przełknąć ślinę razem z będącą teraz zmieszaną z nią posoką. Nagle zobaczyłam nad sobą Dawida.
-Malutka, gdzie ty idziesz? Nie odchodź. Wszystko się teraz zaczyna.
Dla was się zaczyna, dla mnie właśnie się kończy. Widziałam jasne światło gdzieś ponad koronami drzew, widziałam przyjazną twarz, wiedziałam, że już gdzieś ją widziałam, ale mój mózg nie chciał już pracować. Czułam się pusta, tak pusta jak opróżniona butelka wody. Nie było we mnie kropelki wilgoci. Miałam ochotę podać rękę, komukolwiek, byle tylko mnie z tego wyciągnął. Ale to i tak, by nic nie dało. Musiałam przejść z tego sama. Przypomniałam sobie pewną historię, którą czytałam dość niedawno. Jak ktoś, bardzo ważna osobistość, kazała wypić swoim służącym truciznę, by nikt nie mógł ich złapać. Ponad dziewięćset osób, w tym kobiet i dzieci, poniosło śmierć, tylko dlatego że ktoś miał taki kaprys. Później przypomniałam sobie tak nic nie znaczące wspomnienie, jak dzień ze szkoły, gdy ukryta w kącie słuchałam rozmów znajomych z klasy. Nagle jedna z nich, nie pamiętam już, która, stwierdziła, że jej dziadek umarł tylko dlatego, iż wrócił po niego jego brat. Może muszę umrzeć, bo tato się o mnie upomniał? Ostatnim tchnieniem wydałam dziwny odgłos, jakbym wzywała do siebie wszystkich tych, którzy w ciągu życia okazali mi przynajmniej odrobinę uczucia. Ciało wygięło się w łuk, a opadło już bez życia. Żegnajcie. 


***
W tym samym czasie, dwanaście kilometrów dalej. 

Rudowłosy chłopak oparł się o oparcie fotela, trzymając w dłoniach dziwną szkatułkę znalezioną dziwnym trafem na schodach do domu. Rozejrzał się po pomieszczeniu, które tak dobrze znał. Komoda w kolorze ciemnego brązu, leżały na niej koperty z różnych instytucji, o różnej formie. Niektóre dopiero zawiadamiały o tym, iż trzeba za coś zapłacić, inne, ponaglały, a ostatnie groziły zajęciem domu. Jego matka nie interesowała się tym zbytnio, od dawna mieli swoją umowę, dopóki ona przynosi do domu pieniądze on ma nie zadawać pytań. Poza kopertami stała tam ozdobna ramka, którą zrobił w pierwszej klasie podstawówki, zdjęcie w jej środku ukazywało postawnego mężczyznę koło trzydziestki, w mundurze stał z wyrazem zaciętości na twarzy. Podobno to był ojciec Tomasza, ale nie można być w stu procentach pewnym znając zawód jakim zajmuje się jego matka. Nie trudno było się domyślić, że chłopak był tak samo samotny jak umierająca dziewczyna, o której jednak miał dowiedzieć się dużo później. Nie będąc pewnym, co robić z dziwną szkatułką, zaczął przewracać ją w dłoniach i oglądać zdobienia, które wyryte były na całej powierzchni. Była piękna, co tu dużo mówić. Wijące się winorośle oplatały wichurę, tak jakby chciały ją całą opanować. Czuł się jakby był tą trąbą, a winorośle były miejscem w jakim mieszkał. Rozglądał się bez zainteresowania po pokoju, szafa, mająca prawdopodobnie więcej lat niż on, kanapa, na której widoczne były śladu użytkowania, w postaci obtartego skaju. Nie był to dom marzeń, ale jedyny jaki poznał w życiu. W końcu miał dość oczekiwania. Otworzył niespodziankę, a pokój nagle wypełnił się powietrzem, które przyciągały go do siebie oplatając, tak bardzo znajomymi ramionami. Całe ciało wypełniła mu radość. Chciał przygarnąć do siebie wiatr, ale ten mu uciekał. Nie denerwowało go to, wręcz przeciwnie, cieszył się z tej dziecinnej zabawy. Nagle wszystko się skończyło, a w drzwiach stanęła jego matka. 
-Co brałeś? 
-Nic, mamo - odrzekł, speszony opuszczając głowę. 
-A to co się tu przed chwilą działo? Goniłeś coś, czego nie było widać. Co to były za dragi i kto ci je sprzedał? 
-Mamo, to ta szkatułka, ona była wypełniona, takim dziwnym powietrzem i ja... nie mogłem się oprzeć - dokończył szeptem, usłyszawszy jak brzmi jego wytłumaczenie. W tym momencie miał pewność, że lepiej by było przyznać się do brania. 
-Ubieraj się, idziemy. 
-Mamo! 
-Zamknij się! - pierwszy raz słyszał, żeby krzyczała. Pierwszy raz poczuł do niej respekt. Wyszli do przedpokoju pełnego śmieci, których nikt nie chciał wyrzucić. Spojrzał na to z odrazą. Widział to wszystko oczami gości, którzy wchodzą i widzą ten cały syf. Zobaczył to oczami Natalii, pierwszej dziewczyny, jaką obdarzył miłością i pierwszej, która złamała mi serce. Wiedział, co sobie myślała, wchodząc do jego domu. Melina. Miejsce niedostatecznie bogate, dla rozpieszczonej smarkuli, chcącej związkiem z chłopakiem z niższych sfer okazać bunt. Nie do końca jej to wyszło. Jej rodzinka, ojciec, matka oraz starszy brat, weszli do niego do domu, nie kryjąc obrzydzenia i powiedzieli, że jeśli nie odpuszczę, to zmienią moje życie w piekło. Starzy wyszli, ale brat został. Wtedy ledwo doszedł do szpitala, po czym wylądował na oddziale intensywnej terapii z trzema połamanymi żebrami, złamanym nosem, krwawiącą wargą i odbitym płucem. Dwa tygodnie później wróciłam do szkoły, a od wejścia powitały mnie okrzyki, których lepiej sobie nie przypominać. Wtedy zaczął popalać. Zaczęło się od jednego papierosa, później kolejnych, a na końcu wypalał dwie paczki dziennie. Odbiło się to mocno na jego zdrowiu. Co chwilę pokasływał, na wychowaniu fizycznym dostawał coraz gorsze stopnie, ale ważne było, że po tych czterdziestu pięciu minutach znów mógł poczuć dym nikotyny w płucach. Matka odkryła to przypadkiem, gdy wróciła wcześniej z pracy i znalazła Tomka siedzącego na oknie z papierosem w ręku. Dziwne było to, że nie zrobiła awantury, porozmawiała z nim, a raczej sama ze sobą, on postanowił nie odpowiadać, wyszła z pokoju, wróciła, zabrała fajki i przez resztę tygodnia się do mnie nie odezwała. Miałem dość, więc przeprosiłem, choć nie wiedziałam za co. Wrócił do rzeczywistości, gdy razem z towarzyszącą mu kobietą znaleźli się pod budynkiem policji. Każdy, kto chociaż przez miesiąc mieszkał na tej ulicy, wiedział, iż komisariat od dawna był zamknięty.
-Co my tu, do cholery, robimy?
Odpowiedziała mu głucha cisza. Przyjrzał się dobrze staremu, niebieskiemu budynkowi. Ramy okien kiedyś były białe, od długiego czasu jednak nie malowane, stały się żółte, a w niektórych miejscach farba się łuszczyła. Na każdym piętrze były cztery okna, dwa po lewej, dwa po prawej. Stare, ciemnobrązowe drzwi zamknięte zostały przy pomocy grubego łańcucha i ogromnej kłódki. Zastanawiał się, co u licha się dzieje. Spróbował znów podpytać matkę, ale było to jak rzucanie grochem o ścianę. Wreszcie nie wytrzymał i wrzasnął na całą ulicę:
-Mamo, spójrz na mnie! 
Jedyne, co usłyszał w odpowiedzi to głośny pisk jakiegoś przerażonego kota, dźwięk tłuczonego szkła i spadających kartonów. 
-Tomasz, pójdziesz z nami!- głos, którego właściciela nie mógł zobaczyć, poniósł się pustą ulicą. Nie miałem zamiaru tego robić. Stopy same oderwały się od podłoża i pognały w stronę najbliższego baru. Havana. Miejsce pracy mojej matki. Transparent był już blisko, wręcz na wyciągnięcie ręki, ale ktoś zagrodził mu drogę. Nie mogąc wyhamować wpadł na wysokiego, umięśnionego chłopaka. 
-Ty jesteś Tomasz Zanak? 
-To ja, bo co?
-Pójdziesz z nami. - usłyszał w głosie nieznajomego jawną groźbę, tak więc, chociaż bardzo tego nie chciał, poszedł za nim. Towarzysz stawiał długie kroki, trudno było za nim nadążyć. Płuca coraz bardziej mnie bolały, nie chciałem jednak pokazywać tego i usilnie ukrywając mój głośny oddech szedłem dalej w stronę niezamieszkanych bloków, które kiedyś służyły jako Centrum Pomocy Chorym. 
-Czyś ty zwariował? Wiesz, jakie tam są wirusy? Można umrzeć w najgorszych bólach - tak jak z matką nie osiągnął niczego. Jednak w lichym świetle latarni dojrzał grymas na całkiem przystojnej twarzy chłopaka. Coraz bardziej zaczął go interesować. Co może być tak ważne, żeby wyciągać mnie z domu i ciągnąć w to nieczyste miejsce. Czemu ktoś tak się mną interesuje i to akurat wtedy, kiedy otworzyłem to coś. Zatrzymaliśmy się przy jednym z najbardziej zadbanych bloków, stara farba pokrywająca front bloku wyblakła i z biegiem czasu straciła swój blask. Okna, w większości powybijane i pozaklejany kawałkami kartonu. Jedynie bezdomni nie bali się tu zamieszkać, im było wszystko jedno, byle chroniło od wiatru i dawało odrobinę poczucia bezpieczeństwa. Jednym ruchem ręki w powietrzu chłopaka i drzwi stanęły przed nimi otworem, a przed nimi była pustka.
-Właź - powiedział szorstko brunet i wszedł pierwszy po czym skierował swe kroki na pierwsze piętro nie pozwalając na obejrzenie sobie wnętrza. Im wyżej szliśmy tym jaśniej się stawało, dzięki lampom, jakimś cudem zapalonym.
-Nie rozglądaj się! Idź przodem, pierwsze drzwi na lewo.
-Jasne - odszepnąłem i podążyłem we wskazanym kierunku. Cisza aż bolała. W powietrzu unosiło się coś złego i nie chodziło wcale zarazki, bakterie i wirusy, ale o coś mroczniejszego. Drzwi do wskazanej sali były uchylone przez co słyszałem wyraźnie odgłosy dobywające się stamtąd.
-Myślałaś, że cię kocham? Proszę cię, jestem demonem. My jedynie nienawidzimy. Pewnie się dziwisz, iż nie ruszyłem tego białoskrzydłego dupka, cóż odpowiedź jest prosta, był potrzebny. Musiał obudzić w tobie zaufanie, a on nawet nie musiał się wysilać, te ich cudowne moce. Pewnie zastanawiasz się, dlaczego tak bardzo nam zaufałaś, czemu poczułaś z nami tak ogromną więź i byłaś pewna, że mogłabyś za nas spłonąć. Powiem ci. Maczałem w tym palce, z resztą Adam też. To jest nasz urok, przyciągamy, dajemy poczucie, że przy nas nic nikomu nie grozi, a gdy taki ktoś już w to uwierzy... zabijamy, okaleczamy, albo, jak w twoim wypadku, próbujemy wykorzystać. Wchodź, Żywiole Wiatru. Nie stercz tam, matka nie nauczyła, że nieładnie jest podsłuchiwać?
Widok, jaki zastał Tomasz wchodząc do pokoju był iście diabelski. Cztery łóżka stały w środku czegoś, co wyglądało jak krzywa wersja pentagramu, jedno było zajęte. Leżała na nim rudowłosa dziewczyna o anielskich rysach twarzy, naruszonych przez malutkie ranki, jakby podrapane. Włosy w nieładzie leżały na całej poduszce, poplątane. W jej pozie było coś nienaturalnego oraz ślicznego. Jasny blondyn teraz dopiero spojrzał na Dawida, rzucając mu krzywe spojrzenie, które nagle zmieniło się. Teraz było przerażone. Ten facet nie wyglądał jak normalny człowiek. Pomiędzy czarnymi jak heban włosami były ogromne rogi, lekko zakręcone na końcach, twarz była wykrzywiona radosnym grymasem, jakby przed chwilą wygrał wyścig, ciało mu parowało, a dłonie, w tym momencie zaciśnięte w pięści, były całkiem czerwone, jakby trzymał w nich włączoną zapalniczkę. Czarne oczy nie miały białek, usta ukazały cały rząd nierównych i zakończonych szpicem zębów. Wyglądał jak demon i właśnie taki miał zamiar.
-Kim ty jesteś? - zapytał Tomasz, widocznie wystraszonym głosem. Źrenice powiększyły mu się, a oczy nabiegły krwią. Teraz wyglądał jak malutki i niepozorny szczeniak skonfrontowany z ogromnym, wściekłym wilczurem.
-Jestem... twoim koszmarem sennym. A teraz wejdź do środka i kładź się, nie martw się i nie bój. Na razie nie zrobię ci krzywdy, ale jeśli dobrze pójdzie, to już stąd nie wyjdziesz.
Szarpnął go za rękę i wprowadził do gwiazdy, a chłopak chcąc czy nie musiał się poddać.
Wiedział jedno.
To nie skończy się dobrze.

~~
Tak, to znów ja. Jestem z Was, bardzo, ale to bardzo, niezadowolona. Nikt mnie nie czyta, albo nie macie ochoty komentować, więc ze złości napisałam długi rozdział (jak dla mnie). Wrrr.
Jestem zła.
Szkoła jest do bani.
Odechciewa się nawet czekolady *_* (a może jednak nie :D)

czwartek, 29 sierpnia 2013

9. Pogrzeb.

      Rude włosy powiewały swobodnie wypuszczone z ciasnego koka, który splotłam bez problemu pierwszy raz w życiu, mimo trzęsących się rąk. Minął tydzień od śmierci taty. Mama wpadła w depresję i nie wychodziła z ich wspólnej sypialni, wypłakując w poduszkę z ciemnego materiału swoje żale. Z jednej strony czułam się odepchnięta, że to nie ja jestem na miejscu poduszeczki, że to nie mnie mama chce się wyżalić, ale wiedziałam czemu tak jest. Rodzicielka obwiniała mnie za śmierć swojego męża, zapominając kompletnie, iż jestem jego i jej córką, ona czuła jedynie swój ból, tylko cierpienie jej ciała i umysłu było najważniejsze, nie interesowało jej, co się dzieje z domem, jak przebiegają przygotowania do pogrzebu i czy nie potrzebuję wsparcia. Trzeciego dnia musiałam zadzwonić po lekarza, pana w średnim wieku, który zapisał mamie środki uspokajające i nasenne, lecz nie miałam serca podawać jej obu na raz. Sama nie cierpiałam lekarstw, okropnej ilości chemii w nich zawartej. Patrycja nie miała takich oporów, twierdziła, że jeśli może pomóc to, dlaczego nie? W sumie, to dzięki jej silnej woli i samozaparciu w działaniach brałam czynny udział w planowaniu naszej misji, przeplatanych z przygotowaniami do pogrzebu. Dziś, w tym strasznym dniu, pochowałam swojego tatusia. Stałam nad grobem, aczkolwiek nie płakałam, nie potrafiłam, a może po prostu zabrakło mi łez, wylewanych tak sumiennie przez te siedem dni. Matki nie było, musiała zostać w domu. Lekarz zabronił wystawiać jej na silne emocje, które mogłyby zniszczyć cienki murek, zbudowany, by się za nim chronić. Nie była to wielka uroczystość, jedynie kilku najbliższych kolegów z pracy i najbliżsi sąsiedzi. Msza pożegnalna... nie wiem nawet, co mówił ksiądz. Cały czas zadręczałam się tym, że przeze mnie ktoś oddał życie, choć miał przed sobą go jeszcze kilkanaście lat. W końcu, gdy szereg ubranych na czarno ludzi podążył za karawanem zdałam sobie sprawę z pewnej rzeczy. Już przed śmiercią taty obiecałam sobie, że pomszczę jego ofiarę. Patrycja musiała to wyczytać z mojej twarzy, bo nie bacząc na okoliczności wyciągnęła mnie z pochodu, popchnęła na drzewo, przytrzymała mnie za ramiona i wykrzyczała w twarz:
-Nie wolno ci lekceważyć naszej misji! Zemsta nie jest najważniejsza. Twój ociec by tego nie chciał.
-Naszej misji?! Ojciec powierzył to zadanie jedynie mnie, więc się w to nie wtrącaj, ja odnajdę wszystkie te osoby, przy okazji pomszczę swego ojca i odkupię krzywdy wyrządzone naszej rodzinie, choćbym miała zginąć, rozumiesz?
-Anika, ty chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego w co się pakujesz? Nie wiesz gdzie szukać, znasz jedynie imię i nazwisko tego dziwnego gościa z Jamajki... - w tym momencie dziewczyna domyśliła się, że popełniła błąd i wygadała się, że coś wie.
-To coś wiesz, ale nie chcesz mi powiedzieć. Mów Patrycja!
-Później, to nie jest odpowiedni moment na takie rozmowy.
-Masz rację, ale jak wrócimy do domu to powiesz mi wszystko, czego się dowiedziałaś, tak?
-Tak - odpowiedziała niechętnie brunetka i odwróciła się na pięcie, ciągnąc jednocześnie moje ramię, by po chwili znaleźć się na początku szeregu, tuż za czarnym, powoli sunącym karawanem. Zastanawiałam się, dlaczego świeci słońce, choć powinien padać deszcz, byłaby to odpowiedniejsza pogoda, by pochować taką osobę jak Marek Kościński. Ludzie szli za samochodem z wyrazem udawanego współczucia na twarzy, bacznie obserwując każde potknięcie, czekając na każdy błąd, który mogę popełnić. Rozglądałam się bacznie, moje oczy patrzyły na nagrobki wszystkich tych ludzi, ale łzy nie pozwalały odczytać ich nazwisk. Właśnie w tym momencie, grzebania trumny, puściły wszelkie hamulce, rozpłakałam się na głos, ignorując zupełnie spokojny głos Pati. Potrzebowałam kogoś, kto by mnie przytulił i zapewnił, że wszystko będzie dobrze, a nawet żeby nic nie mówił, po prostu trzymał mnie w ramionach i gładził po ramieniu, próbując znaleźć słowa pocieszenia. Nikt mnie nie rozumiał, a przynajmniej tak mi się zdawało, gdy patrzyłam całkiem obcym osobom w oczy i przyjmowałam ich kondolencje. Każdy próbował zapewnić mnie, że gdybym potrzebowała pomocy to mogę się do nich o to zwrócić, ale wiedziałam, że słowa te są jedynie formułką grzecznościową, nie miałam zamiaru za nic dziękować, więc robiła to Patrycja, wysyłając mi naganne spojrzenia. Tłum rozszedł się nadspodziewanie szybko, albo może tylko mi się tak wydawało, bo kiedy wychodziliśmy z kościoła słońce było na wschodzie, a gdy tak stałam nad grobem ojca, było już po drugiej stronie. Zapomniałam o wcześniejszych żalach, zapomniałam o tym, że w pewnym momencie życia nienawidziłam taty, teraz wiedziałam, jak bardzo się myliłam co do niego. On próbował mnie chronić, a ja nie umiałam sobie z tym poradzić. Słońce skryło się za chmurami dopiero wtedy, gdy wsiadałam do samochodu, a ostatnią sekundę na dworze pożegnał wiatr, tworząc na mych rękach gęsią skórkę. Odjeżdżając z cmentarza, zdawałam sobie sprawę, że nie do końca pożegnałam się z ojcem, chyba nigdy nie wybaczę sobie, że pozwoliłam mu odejść. Całą drogę do domu wspominałam jak to było, gdy jeszcze w kościele, dopełniając tradycji dotknęłam jego zimnych rąk.

***
Musiałam zasnąć na fotelu w salonie, bo gdy otworzyłam oczy zobaczyłam, że ogień w kominku całkiem wygasł, zostawiając po sobie tylko popiół. Strzeliłam palcami i wypowiedziałam jedno słowo ignis, a pokój znów wypełnił się tłumionym światłem. Ktoś musiał mnie przykryć kocem, nie sądziłam, by mogła to być matka, a oprócz niej i mnie w domu jest tylko Patrycja. Wyszłam z pokoju i postanowiłam odszukać dziewczynę, by jej podziękować. Znalazłam ją w pokoju naprzeciwko mojego, w którym planowałyśmy podróż przez ostatnie kilka dni. 
-Czy ty nigdy nie śpisz? - spytałam sennym głosem, przeciągając się i zaraz potem poprawiłam koc, który zsunął mi się z pleców. Zaczęłam żałować, że opuściłam ciepły pokój i znalazłam się na zimnym i szarym poddaszu. 
-Czasem śpię, godzinę lub dwie, a później wstaję i znów wracam do planów. Nie martw się o mnie, jestem już duża. - Uśmiech rozświetlił twarz dziewczyny, nadając mu anielskiego wyglądu, choć jedynie on tak wyglądał. Średniej długości włosy, zwykle zaplecione w dwie kitki po obu stronach głowy, teraz tworzyły nastroszoną szopę, ukrywając delikatne rysy dziewczyny, ogromne oczy, zwykle szeroko otwarte, teraz były przymrużone i przyglądały się mapom i wszelkim rzeczom, znalezionym w dawnym gabinecie ojca, usta, których nie powstydziłaby się modelka, zamiast czysto czerwonej barwy, były teraz suche, popękane i sine, twarz mimo młodego wieku, wyglądała jakby dziewczyna nie miała siedemnastu, a trzydzieści lat. Domyśliłam się, że moje przyglądanie stało się natarczywe, gdy Patrycja zapytała się mnie ostrym tonem:
-Czy coś się ze mną dzieje, że tak się mi przyglądasz?
-Tak! Dzieje się. Kiedy przeglądałaś się w lustrze? Od ciągłego ślęczenia nad tymi papierami, wyglądasz jakbyś miała zaraz umrzeć, nic nie jesz, niczego nie pijesz, chudniesz w oczach, kiedyś zobaczyłam jak się ubierasz, widać ci żebra i wcale nie musisz wciągać powietrza, co się do jasnej cholery z tobą dzieje?!
-Nie miałabym tych problemów, gdybyś wkładała więcej energii w szukaniu jakiś poszlak, po których znaleźlibyśmy kolejnych Władców Żywiołów.
-Jak ty nas nazwałaś? Powiedz mi wszystko, co wiesz!
-Władcy Żywiołów, wpadłam na to studiując jakieś zapiski twojego ojca, napisał, że, albo po prostu ci to przeczytam...

Mała zaczyna ukazywać swoje umiejętności innym, to się musi skończyć, bałem się właśnie tego momentu, Krysia mówi, że nic się nie dzieje, ale ja wiem swoje, ona też się boi, nie wie, co stanie się z jej dzieckiem, gdy dopadną ją Poszukiwacze. Muszę ją przed tym chronić. Zamknąłem żywioł w skrzyni w piwnicy, ale widzę już ciekawskie rączki mojej córki, która uwielbia bawić się ogniem. Co się stanie, jeśli to naprawdę będzie Władczyni Żywiołu?...

-A co wiesz o Tomaszu Zanaku? 
-Dowidziałam się z pewnego źródła, że jest to oszust i narkoman, i wcale nie mieszka już na jamajce, tylko niedaleko Opola, więc możemy go zaraz odwiedzić. Ale musisz wiedzieć, że jeśli on jeszcze nie wie o swoim żywiole, to musimy go odnaleźć i pomóc znaleźć miejsce gdzie się z nim połączy, w przeciwnym razie umrze.  
-Jak to? Przecież ja nie umarłam! - mój głos zamienił się w pisk, nie chciałam więcej słyszeć o czyjejkolwiek śmierci, nawet osoby tak obcej jak Tomasz.
-Z tej księgi wynika - dopiero teraz zauważyłam, że to co leży przed dziewczyną to nie jest mapą, a dziwną księgą, której strony wyglądały jakby miały za sobą kilkaset lat. - iż, każdy Żywiołak, musi połączyć się ze swoim żywiołem do czasu ukończenia osiemnastu lat, inaczej jego dusza i ciało zacznie się wyniszczać z powodu braku najpotrzebniejszego elementu. To tak, jakby człowiek przez długi okres czasu był odłączony od jedzenia czy picia, tak samo Władcy Żywiołów muszą mieć połączenie, w twoim przypadku z ogniem.
-Więc jedźmy! Nie traćmy czasu, kiedy Tomasz ma urodziny?
-Nie chcę cię straszyć, ale... jego urodziny zaczną się dokładnie za siedem i pół godziny.
-To na co my jeszcze czekamy?!- w moim głosie brzmiała panika, dobrze widoczna także w niebieskich oczach Patrycji.  Po chwili zdałam sobie sprawę, że aby gdzieś pojechać musiałyśmy mieć samochód, bo na autobusach nie można było polegać. Niestety, żadna z nas nie posiadała prawa jazdy, a tym bardziej samochodu. Cholera, chciałam kląć, ale nie mogłam wydusić słowa. Patrycja chwilę popatrzyła na obraz wiszący na ścianie za mną, na którym widniał ogród pełen róż, a za nim pagórek. Nigdy nie lubiłam tego obrazu, nie mogłam się przekonać do tych pastelowych, a w pewnych miejscach i jaskrawych barw, ale najwidoczniej brunetce się podobał. Próbowałam przerwać cały czas gęstniejącą ciszę, ale Patrycja ani drgnęła. Zostało mi jedynie czekać. Zamiast jednak bezczynnie siedzieć w kącie, zaczęłam studiować zapiski mojego ojca, w pewnym momencie zauważyłam, że na marginesie coś jest zapisane, ale nie można było tego odczytać. Tak jakby za każdym razem gdy odwracało się kartkę, odwracały się i słowa. Przypomniałam sobie w tym momencie pewną zabawę, którą kiedyś pokazał mi tato. Kazał mi napisać swoje imię na kartce od tyłu i spojrzeć na nie przez lustro. Uśmiechnęłam się sama do siebie i przeszłam pokój dalej, gdzie moja matka zawsze trzymała swoje kosmetyki i perfumy. Jak byłam mała sądziłam, że to dlatego, iż mama nie chce się nikomu pokazać bez całkowitego makijażu, jednak nie. Po prostu jej mąż był uczulony na niektóre składniki pudrów i różów, a nie opłacało się latać w tę i z powrotem tylko dlatego, żeby się do końca umalować. Złapałam lustereczko leżące na komódce zaraz obok drzwi i poszłam sprawdzić, czy moje podejrzenia są słuszne. Były, ale zawarta w tekście wiadomość nie była nam do niczego potrzebna, więc odłożyłam kawałek szkiełka i zanurzyłam się w lekturze, kiedy nagle Patrycja wyszła z transu i obwieściła, że załatwiła nam transport. Pobiegłam do pokoju ubrać dłuższe spodnie i skórzaną kurtkę, a na dole już słyszałam głosy, zbiegłam po schodach, lecz na ostatnim stopniu potknęłabym się, gdyby nie silne ręce Dawida.
-Dziękuję. - wyszeptałam w jego ramię, on przytulił mnie mocniej, ale chwilę zniszczył Adam, wchodząc do przedpokoju z wyrazem wrogości na twarzy, minął nas i wyszedł na dwór trzaskając drzwiami, a w jego ślady poszła Patrycja, było słychać jedynie odgłos tłumionej kłótni, a ja byłam zbyt zainteresowany, by zauważyć, że ciepłe ramiona Dawida już mnie nie obejmują.
-Musimy iść - powiedział sztywno, nawet na mnie nie patrząc, obiecałam sobie, że później z nim o tym porozmawiam.
Kiedy wszyscy wepchnęliśmy się do BMW z rocznika 98 w kolorze metalik, nastała wroga cisza, podzieliliśmy się jakby na dwa odziały, żeński i męski. Chłopacy ignorowali naszą obecność, a my by im to utrudnić zaczęłyśmy trajkotać jak opętane, o tym jak wypadało by poinformować Tomka, o jego mocy. Cała czterdziestu-kilometrowa trasa minęła w atmosferze wzajemnej wrogości i miarowego oddalania się od siebie. W końcu nie wytrzymałam w niewiedzy i krzyknęłam prawie na całe gardło:
-O co, do jasnej cholery, chodzi? Jeszcze niedawno, bo tydzień temu zachowywaliście się jak trójka najlepszych przyjaciół, co się stało?
-Powiedzieć ci? - zaczął sztywno Adam- Skoro tak bardzo chcesz wiedzieć, to nasza kochana Patrysia, chce przejść na jasną stronę mocy!
-A co w tym złego?! Ma prawo decydować o sobie, w tym przypadku bardzo dobrze, że jest egoistką!
-Ona nie jest egoistką, tylko zakochała się w aniele! Dobrze wiedząc, że on i tak nie będzie mógł nigdy oddać jej uczuć, bo... to byłaby skaza, grzech i wyleciałby z Nieba, prosto na Ziemię i musiałby żyć jak śmiertelnik, a tego by nie chciał. Anioły tylko teoretycznie chcą dobrze, tak naprawdę dążą do władzy, chcą zniszczyć całe zło na Świecie, aby móc panować i ujawniać się komu chcą. To są prawdziwe Anioły, czy ci się to podoba czy nie! - w miarę jak mówił jego głos stawał się coraz mocniejszy i dobitniejszy.
-Pati, czy to prawda? - zapytałam, chcąc to usłyszeć z jej ust.
-T...tak. Ale czy to moja wina, że jedynie on ostatnio zwracał na mnie uwagę? Adam, omijałeś mnie szerokim łukiem, odzywałeś się pół słówkami, a teraz chcesz, żebym przeszła na twoją stronę? To nie możliwe. Podjęłam już decyzję. Nie zmieni jej nawet to, że kiedyś cię kochałam.
Po raz kolejny zdała sobie sprawę, że powiedziała za dużo, ale tego nie można było cofnąć, tak jak tego, że Adam gwałtownie zahamował, a samochód bez własnej woli zaczął obracać się po mokrej nawierzchni i uderzył w drzewo, później była tylko ciemność.

~~
Przepraszam, że tak długo mnie nie było, ale musiałam uporządkować kilka spraw, a także byłam w ciągłych rozjazdach, ale za to napisałam dość dużo (jak na mnie). Pozdrawiam :*
   

poniedziałek, 5 sierpnia 2013

8. Oszukani.

      Byliśmy już w pobliżu domu, gdy usłyszeliśmy odgłosy kłótni. Dwa męskie głosy przekrzykiwały się, ale ze strzępów jakie do nas dolatywały nie można było określić powodu sprzeczki. Wymieniłam z Dawidem porozumiewawcze spojrzenie i automatycznie, nie odzywając się pobiegliśmy w kierunku głosów. Z każdym krokiem słowa stawały się wyraźniejsze. Drzewa zamazywały się nam przed oczami, tworząc feerię barw. Słyszałam trzeszczenie gałęzi pod naszymi butami. Wreszcie znaleźliśmy się na polance, a zrozpaczona Patrycja rzuciła się mi w objęcia.
-Oni nie wiedzą, co robią. Ten tępy Maciej ich przeklął, bo mu w czymś przeszkodzili i oni tak od trzech godzin próbują się do siebie dorwać. 
-Pat...- miałam coś powiedzieć, ale dopiero teraz zauważyłam co ona miała na myśli. Adam i Mateusz... zachowywali się jak zakochani w sobie i próbowali się przytulić - a może nie tylko?- ale coś ich przed tym powstrzymywało. Jakaś niewidzialna ściana. Dziewczyna patrzyła wręcz błagalnie na Macieja, który był szczerze ubawiony całą sytuacją i okazywał to w dość dziwny sposób. Nie można było nazwać tego uśmiechem, jeden kącik ust miał delikatnie odgięty do góry, a drugi nadal zostawał w pozycji mówiącej "Jestem bogiem, uświadom to sobie". Podeszłam do niego, udając rozbawienie, a gdy byłam już przy nim przywołałam mój żywioł i zamachnęłam się nim na czarodzieja. 
-Masz to natychmiast przerwać.
-Zasłużyli.
-Mam to gdzieś, przestań.
-Za kilka godzin bariera puści, a zaklęcie miłosne... tu będzie trudniej. Im większa w nich nienawiść do siebie tym dłużej będzie trwało.
-Oni robią sobie krzywdę uderzając w tą całą "barierę", co to jest?
-Plazma. Za razem gorąca jak i zimna, dlatego ich ręce są tak pokaleczone. Z jednej strony ich ciało przykleja się do "szyby" z drugiej ich parzy.
-Jesteś okropny. 
-Nie, jestem tu aby cię zabić. 
-To masz problem, bo nie mam zamiaru dać się zabić. 
-A czy ja mówię, że chcę to robić? Najchętniej to porobiłbym na tobie testy, czemu jesteś ukierunkowana na jedynie jeden żywioł, czemu akurat ty, jakie masz DNA...
-Szalony naukowiec? 
-Można tak powiedzieć. 
-A czego się boisz?- musiałam o to zapytać, widząc, że nie zląkł się ognie buchającego z mojej dłoni.
-Niczego, jako naukowiec znam odtrutkę na każdą truciznę, wiem, co trzeba zrobić po oparzeniu, ale też po odmrożeniu, nikt nie wie tyle co ja. 
-A jeśli zamknę cię w ciemnym pustym pokoju, anty-magicznym, to też będziesz taki... arogancki?
-Jasne. Jako czarodziej mogę wszystko. No i taki pokój nie istnieje, wiele osób próbowało go wyczarować, ale potrafią to tylko Pierwszy Piekielny, no i oczywiście Pierwszy Boski, dlatego nikt nigdy nie próbował zniszczyć ich bezcielesnych istot.
-Tak więc wyzywam cię na pojedynek - słowa nie popłynęły z moich ust, ale z ust Dawida. Widać było, że przysłuchiwał się naszej rozmowie, ale widział, że lepiej się nie wtrącać, gdy malutka żyłka zaczyna pulsować mi na szyi. 
-Ty? Marna mieszanka potwora i człowieka? Chyba nie sądzisz, że mnie pokonasz.
-Czemu nie? - na twarzy demona pojawił się iście diabelski uśmiech, on miał coś w zanadrzu, a teraz wiedziałam o tym i ja i Maciej. Taka mina u nikogo nie wróżyła niczego dobrego. 
-Zgoda. - podali sobie ręce, a Patrycja odprowadziła mnie do miejsc za białą linią, która rozciągnęła się i uformowała duży prostokąt na ziemi, mający być polem do walki. 
-Teraz patrz - usłyszałam szept, a po chwili walka rozgorzała. 
-Vinimum aqua - pierwszy cios otrzymał Dawid, ale nie przejął się nim zbytnio.
-Agape terra in vinnimus hestia - dookoła czarodzieja pojawiły się kamienne ściany, które stanowiły dość dużą przeszkodę do pokonania, ponieważ nie ukazywał się zza nich dobre kilka minut. W tym czasie Dawid wymienił jeszcze kilka zaklęć, które zalały kamienny krąg, podpaliły go i zamknęły.
-Maxima aqua, inniva ignis.
Na końcu ukazali się oni. Ich postacie zaczęły krążyć nad nami niebezpiecznie zbliżając się do walczących. Gdy odezwał się pierwszy, ubrany w najbardziej postrzępioną szatę, jaką kiedykolwiek widziałam, musiałyśmy zatkać uszy. Jego piskliwy głos niósł się echem po polanie. Po raz pierwszy odkąd wróciliśmy Adam i Mateusz przestali próbować się do siebie dorwać i spojrzeli w niebo. 
-Macie przestać. Natychmiast.
-Tak jest, Semirze.
-Adam, Dawid. Pierwszy Piekielny was wzywa. Macie się tam znaleźć i to natychmiast. Teraz spostrzegł, że to nie Adam siedzi w kamiennej kopule, lecz wpatruje się z uwielbieniem w Anioła.
-Ohyda. Kalasz nasz ród. - wypowiedział pod nosem kilka słów, które brzmiały "finem belli tempore amor". Nagle bariera się rozpadła, a my wróciliśmy do normalności, bo jedyne z czym teraz wpatrywał się w Mateusza Adam i odwrotnie była nienawiść. 
-Au, moje ręce, co ten pokręcony człowieczek z nami zrobił?
-Rzucił zaklęcie miłosne i utworzył barierę miedzy wami. Tak po krótce.
-Niech ja go dopadnę...
-Na to będzie czas później - pisnął Semir, po czym razem z kompanami zniknął tak szybko jak się pojawił.
-Znów dostaniemy jakaś misję. Będziesz musiała zacząć poszukiwania bez nas, ale nie martw się, Pati z tobą zostanie. 
-A kiedy wrócicie? 
-Zależy od zadania, ale coś czuję, że to może trochę potrwać.
-Dobrze, ale skąd będziesz wiedział, gdzie jesteśmy? 
-Patrycja wyśle mi sygnał, potrafisz to prawda? - skierował to pytanie do jedynej dziewczyny poza mną w tym towarzystwie.
-Jasne. Nie martwcie się. Lećcie już, bo wiecie co grozi za nie wysłuchanie rozkazów.
-Żegnaj, Anika.
-Żegnaj, Dawidzie.
Chłopaki także zniknęli w podobny sposób, jak wcześniej diabelska spółka. Zostaliśmy na polanie we czwórkę, a każdy z nas zanurzył się we własnych myślach. Ja myślałam jedynie o poszukiwaniu kolejnych, podobnych do mnie ludzi, a Mateusz wziął sobie za punkt honoru wydostanie czarodzieja z klatki. Gdy mu się to udało zauważyliśmy, że kawałek jego twarzy się ... oberwał. Podeszłam do niego i zobaczyłam, że miał na twarzy maskę. 
Zerwałam ją jednym, mocnym, szarpnięciem. Ukazała się podobna twarz, ale tę kalały dwie blizny ciągnące się od prawej skroni aż do policzka. 
-Jesteś Joachimem, prawda?
-Tak. 
-Cudownie - mruknęłam sarkastycznie.

***
Na moje polecenie pojechaliśmy do mojego starego domu, dowiedzieć się czy ojciec już się czegoś dowiedział o innych żywiołakach. Na razie jednak nie wiedzieliśmy nic. Zajęliśmy się, więc Joachimem, który stał się o wiele bardziej potulny niż wcześniej. 
-Nie możecie nikomu o mnie powiedzieć, to by mnie zrujnowało, oni chcą mnie zabić od kiedy dowiedzieli się, że zabiłem jednego z demonicznych, więc skryłem się za maską mojego zmarłego brata. 
-Nie powiemy, jeśli powiesz nam o kimkolwiek, kto w ostatnim czasie przejawiał jakiekolwiek magiczne zdolności. - przenikliwość ojca, który przyjechał zaraz po telefonie, była rzeczywiście wielka.
-Mógłbym wam powiedzieć, ale nie mam pewności, czy nie wydacie mnie zaraz tym postrzelonym zabójcom.
-Powiedział bym coś, ale się powstrzymam, lecz wiedz, że nam można ufać.
-Tobie wierzę, im nie.
Wskazał palcem na mnie i Patrycję, patrząc na nas wrogim wzrokiem. Szczególną nienawiść czuł do mnie, ale w sumie był jak Peter Pettigrew, z jednej strony odważny, ale gdy pokaże się mu sytuację bez wyjścia to usuwa się z kadru, by nie zostać poszkodowanym. Teraz, skulony na skórzanej kanapie, którą zakupili Adam i Patrycja, za moimi plecami, wyglądał jak bezbronne dziecko. Nie miałam dla niego litości. Okłamał, przez co zranił, Dawida. Chciał go zabić podczas pojedynku. Oszukał wszystkich. A teraz chce, żebyśmy okazali mu litość? Dobre sobie. Niestety, ojciec nie wiedział tego i przysiągł, że nie powie, a moment ten musiał mi umknąć. Teraz Joachim stawał się coraz większy, a ojciec tak jakby nagle postarzał się o dziesięć lat.
-Co tu się stało?
Patrycja, ze łzami w oczach, pokazała na oszusta i powiedziała dwa słowa, jednak nie znałam ich znaczenia.
-Incantatores transitum.
-Masz rację, to było to zaklęcie, a twój ojciec nie zdąży wam powiedzieć, gdzie macie szukać. Pożegnaj sięz tatusiem.
-Ty... bestio. Jesteś strasznym skurwielem. Jak mogłeś?
-Nie pozwolę, by ktoś taki jak wy przeszkodził mi w misji.
-Jeśli ta twoja misja jest tak samo psychiczna jak ty, to współczuję.
-Spokojnie, moją misją jest oczyszczenie świata z takich dziwadeł.
-Pasujesz do niej jak ulał.- miałam ochotę rzucić mu się do gardła, ale zauważyłam delikatny ruch ręki jaki wykonał Joachim.
-Ignis wolminis.
Gorąca kula przetopiła mi ubranie i trafiła w miejsce poniżej piersi. Zabolało. Nie miałam jednak zamiaru poddawać się tak łatwo, ja też już swoje umiałam.
-Ignis maxima... - uformowałam kulę w rękach, a pod nosem dodałam - wolminis.
Mina oszusta wyryła mi się w pamięci na długi czas. Usta wykrzywione, oczy puste, białka opanowane żyłki. Jego ciało upadło z łoskotem na podłogę. Zaczęło się palić żywym ogniem. Z przerażeniem patrzyłam na swoje dzieło, po chwili zauważając, że uczepiona jestem do ramienia Pati. Ona coś do mnie mówiła. Delikatny szept docierał powoli do mózgu, powodując otrzeźwienie.
-Twój ojciec, on umiera, idź do niego.
-On nie umrze. - moje słowa brzmiały jak marna próba roztlenia nadziei.
***
Od kilku godzin czatowałam przy łóżku taty. Drżał z zimna, by zaraz po chwili oblać się potem z gorąca. Nie mogłam pozwolić, aby umarł. Musiał żyć, by mi pomóc. Czemu Joachim pojawił się akurat w chwili, kiedy zaczęło się wszystko układać? Nienawidzę go. Nienawidzę tej całej magii. Nienawidzę tej całej sytuacji.
-Tato, tatusiu. Nie umieraj. Błagam cię. Zostań ze mną.
-Jamajka. Pierwsze zadanie to Jamajka, musisz odnaleźć chłopaka o imieniu Tomasz Zanak.
Usłyszałam ciche westchnienie, a później ręka mężczyzny opadła bezwładnie, moje serce straciło ostatnią część łączącą mnie z rodzicami. Tato odszedł.

~~
Rozdzialik na 3000 widzów. Dziękuję, że jesteście ze mną i za wszystkie komentarze pozostawione przez wasze osoby. Kocham was :D 


czwartek, 4 lipca 2013

7. Tajemnice.

     Zupełnie otępieni poszliśmy za ojcem w miejsce, którego w życiu na oczy nie widziałam, choć sądziłam, że znam swój dom lepiej niż ktokolwiek, widocznie się myliłam. Jakże typowo schowane, za regałem z książkami w biblioteczce, były schody do piwnicy. Nie była ona jednak pospolita. Ściany pokrywała złotobrązowa tapeta, w niektórych miejscach nieco zmurszała i poodrywana, ale nadal pięknie wyglądająca. Wzór na niej przedstawiał pęki róż oraz ognia i innych żywiołów. Przystanęłam na chwilę, by dotknąć szorstkiej nawierzchni, sądziłam, że będzie to scena iście z książki, iż ożyją obrazy, we mnie wstąpi jakaś pradawna siła i będę niepokonana, ale moje wyobrażenia nie miały się w niczym do tego, co się stało. Nie stało się nic. Otrzeźwił mnie śmiech mojego ojca, od jak dawna tego nie słyszałam... nie byłam pewna. Wiedziałam, że było to zanim jeszcze poszłam do szkoły. Później moje dni wypełnione były nauką etykiety, zachowań godnych panny z dobrego domu i odrabianiem lekcji. Oczywiście czasem zdarzało mi się uciec. Okno na parterze dawało mi tą możliwość, ale moment odkrycia go przez Katarzynę zmienił tę, żyłam, jak ptak w klatce. Szybkim ruchem odwróciłam się w kierunku mężczyzn i podreptałam za nimi, wcześniej jednak posyłając w ich kierunku uśmiech godny zabójcy. Im głębiej schodziliśmy, tym ciemniejszy stawał się korytarz. Szkoda, że nie poczekałam chwili zanim tu przyszłam, mogłam przecież poćwiczyć wyczarowywanie ognia, a teraz po prostu go użyć, aby oświetlić mrok, którego szczerze nie lubiłam. Coś  puszystego, o małych łapkach i zimnym nosie, przebiegło mi po nogach, a ja skwitowałam to jednym, przeciągłym i głośnym piskiem, którym zwróciłam na siebie uwagę rozbawionych do łez towarzyszy, zauważając także, że w ciągu kilku minut znajomości Dawid potrafił wydobyć z ojca ten dźwięk, a ja starałam się to zrobić od kilku lat. Delikatnie stawiałam kolejne kroki, przezorny zawsze ubezpieczony, idąc po kamiennych stopniach coraz niżej i niżej, zostając w tyle. Ich nierówna powierzchnia dała się czuć nawet przez moje buty, które zwykłam nazywać marną podróbą marki Addidas, aczkolwiek bardzo wygodną. Gęsia skórka, spowodowana nagłą zmianą temperatury, ogarnęła całe moje ciało, a ja chciałam tylko się stamtąd wynieść. Mniejsza o to, że ojciec wiedział, że mogę być czarownicą, a to co mi pokaże może mi się przydać, nie lubię zimna. Zima to dla mnie pora roku, której mogłoby nie być. Jedyne co mogę strawić z lodówki to lody. Wreszcie doszliśmy do celu. Obrzuciłam spojrzeniem postać Dawida, która wydawała mi się bardziej spięta niż postronek. Wszystkie mięśnie miał napięte do niemożliwości, czekał na atak.
     Tadeusz otworzył największą za skrzyń znajdującą się w pokoju, w którym tapetę zastąpiły szare, mokre, zimne i stare kamienie, za to posadzka była wyłożona kafelkami w jednolitym kolorze żółci łamanej brązem. Zastanawiałam się skąd one się tu wzięły, nie mogłam z pamięci wyłowić wspomnienia ojca w brudnych ciuchach siedzącego w kuchni po skończonej robocie, więc musiał zrobić to w tajemnicy. Nagle pomieszczenie stało się strasznie jasne. Oślepiło to obu mężczyzn, ale nie mnie. Światło to emanowało ciepłem. Ciągnęło mnie do siebie. Wzywało mnie po imieniu. Anika. Anika. Anika. Byłam coraz bliżej, choć Dawid próbował mnie powstrzymać łapiąc mnie w tali obiema rękami, co szybko zostało zakończone przez ojca. Wyciągnęłam ku temu rękę. Dotknęłam esencji czubkami palców, a przyjemne ciepło przepłynęło od niej do mnie. Zagłębiałam się powoli, zamknęłam oczy, by napawać się owym uczuciem. To coś zaczęło łączyć się ze mną. Moje ciało wchłaniało energię niczym gąbka wodę, łączyło się z moją krwią, mięśniami, a później doszło do mózgu. Wszystko się skończyło właśnie w tym momencie. A z cudownego otępienia wyrwał mnie ojciec. 
-Stało się. Pierwsza pochodnia płonie. Jeszcze tylko musi popłynąć strumień, wyrosnąć drzewo, zawiać wiatr i oczywiście objawić się kwintesencja. Czeka nas długa droga i wiele poszukiwań. Nie możemy jednak opuścić tego zadania. Córeczko otworzyłaś krąg żywiołów. 
-Że jak? To znaczy, że są jeszcze inni czarodzieje? 
-Tak, prawdopodobnie rozwiani po całym świecie. Na trop jednego wpadłem dosyć dawno, ale nie mogłem prowadzić śledztwa dalej, ponieważ do tego potrzeba czarodzieja. Teraz możemy zacząć szukać od nowa. Ty będziesz naszą przepustką, bo nie sądzę, że Dawid będzie chciał cię puścić. 
-Oczywiście, że jadę z nią. Nie ma innej możliwości. 
-Skoro tak, to chodźcie, muszę załatwić sobie wolne... dużo wolnego.
-Przepraszam, że pytam, ale czy mogę zabrać ze sobą kilku dobrych znajomych ? 
-Ilu?
-Tylko dwóch. 
-A Mateusz? On też powinien pojechać z nami szczególnie, że ma jakieś wtyki Tam - stwierdziłam, przy ostatnim słowie patrząc delikatnie do góry, co nie umknęło mojemu ojcu. 
-Macie ze sobą Anioła? Niemożliwe. Oni od tak nie chodzą sobie po świecie, są na to zbyt... dobrzy. 
-Mamy, nazywa się Mateusz i zaszedł mojemu koledze za skórę. Coś czuję, że możemy nie poznać polanki, gdy tam wrócimy. 
-Tato! - zwróciłam się do Tadeusza, szykując rewelację i mając nadzieję, że ma na tyle zdrowe serce, by nie zejść na zawał - Mój dom spłonął. 
Szykowałam się na wszystko, ale nie na to co usłyszałam. 
-Wiem o tym, bo ja sam sprowadziłem ten pożar. Chciałem sprawdzić czy płomienie cię przyciągną i tak się stało. A z tego co mi ktoś doniósł nowa chata już tam stoi, a to zapewne zasługa tego młodzieńca.
-Tak, proszę pana.
Ojciec miał racje, przecież wtedy oczekiwałam rozmowy z chłopakami, ale coś ciągnęło mnie do domu pod zasłoną zmęczenia, które przeszło, gdy tylko zbliżyłam się do płonącej sterty desek. Czyli od dziecka moja przyszłość była przesądzona. Skojarzyłam, że wszystkie zabawy świecami przy wigilijnym stole, zapałkami, którymi podpalałam kartki i przyciąganie do ognia w kominku, to wszystko były oznaki mojej przynależności do żywiołu ognia.
~~
Na górze czekała na nas matka ze świecą. Stała w tym swoim dopasowanym kostiumie, w którego skład wchodziła kremowa garsonka, biała koszula i spódnica do połowy łydek, a na nogach założone miała zwykłe, ciemne balerinki. Stała jak sparaliżowana, gdy dostrzegła w jakim stanie są ubrania naszej trójki. We włosach mieliśmy pajęczyny, buty były całkiem białe od wszechobecnego kurzu, moja fioletowa bluzka nosiła na sobie ślady kontaktu z esencją, a spodnie całkiem przesiąkły zapachem stęchlizny. Z innymi nie było lepiej. Oczy mojej matki zrobiły się wielkości spodka, gdy ujrzała wychodzącego za nami Tadeusza. Było to dla niej nie do zniesienia. Jej ułożona córka wpada do domu z chłopakiem, który mimo że posiada wiedzę o eleganckim zachowaniu, to jednak idzie za mną jak w dym do ciemnego korytarza, a sam ojciec wspomaga nas w naszym niewychowaniu i idzie gdzieś w nieznany jej kąt domu, do tego nieposprzątany. To musiał być dla niej wielki szok. Ręce jej zadrżały, świeca z cichym uderzeniem spadła na podłogę. Ojciec złapał moją rodzicielkę za ramiona i podprowadził do kanapy. Tam ją zostawił, by pójść do jednej z trzech łazienek na parterze i zawołać, abyśmy poszli się przebrać, co też uczyniliśmy. Zaprowadziłam Dawida do mojego starego pokoju, który posiadał plus w postaci łazienki. Przeszłam po miękkim dywanie, w którym zatopiłam stopy obnażone z butów, otworzyłam dębową szafę i wyjęłam z niej znoszoną bluzkę oraz parę dresów. Ciemnowłosemu podałam bluzę o trzy rozmiary na mnie za dużą i podobne do moich spodnie. Jego ciuchy nadawały się tylko do prania. Szybkim krokiem przemierzyłam drogę z jednego końca pokoju do drugiego, po czym zamknęłam za sobą drzwi do łazienki. Szybko zdjęłam brudne ubrania i zastąpiłam je w miarę uchodzącą w tłumie odzieżą. Włosy przeczesałam palcami mając nadzieję, że usunę z nich pozostałości po pająkach i już byłam gotowa. 
-Już przebrany? 
-Jasne. Możesz wyjść.
Wyszłam akurat w momencie, gdy bluza całkiem zakryła jego jędrny brzuch. Aż chciałoby się jęknąć z rozkoszy, ale o tym mogę pomyśleć później. Podeszłam do niego, aby odebrać brudy, ale on wykorzystał ten moment, by przyciągnąć mnie do siebie i zatopić dłonie w moich włosach, nakrywając w tym samym momencie moje usta swoimi. Jego cudowny smak odebrał moim zmysłom siłę, nic poza nim się nie liczyło. Staliśmy tak złączeni dopóki, dopóty starczyło nam tchu. Wtedy zakończyliśmy nas pocałunek i stykaliśmy się czołami, lecz naszą upojną chwilę przerwał mój ojciec wołający nas na dół. Złapałam bruneta za rękę i zeszliśmy do salonu, w którym mojej mamie wracały kolory. Zdążyłam jedynie zapytać:
-Co to krąg żywiołów?
-Nie wiem.
Nie powiem, nie takiej odpowiedzi się spodziewałam, sądziłam, że jeśli Dawid jest jakąś mistyczną postacią to będzie wiedział trochę więcej ode mnie. Przystanęliśmy w drzwiach i czekaliśmy na słowa taty. Rozpoczął on swój wywód cichym i monotonnym głosem, sama historia nadała temu barwy.
-Wiele wieków temu, gdy ludzie wierzyli w bożki, narodziła się pierwsza mistyczna siła w człowieku. Była to woda, dzięki której wszystko rośnie. Pomazaniec żywiołów, tak na niego wołali, ale nie bali się go. Sądzili, że to jeden z tych darów, które obiecali im bogowie. Sam żywiołak żył sobie aż do spokojnej starości w niewiedzy, polegającej na tym, iż otworzył on krąg żywiołów. Strumień popłynął, a gdy zamarł w pewnym miejscu, zmarł i ów pomazaniec. Później wyrosło drzewo. Narodziło się dziecko. Śliczna, ciemnowłosa dziewczynka. Nadszedł dzień szesnastych urodzin, a jej rodzina tylko czekała, by wydać ją za mąż. Urodziwa była, więc i kandydatów było wielu, aż do momentu, gdy na ich oczach nie wtopiła się w drzewo, a jej rodzina została przeklęta. Następnie zawiał wiatr, był to hultaj niemiłosierny. Ciemne oczy i blond włosy w wiecznym nieładzie odziedziczył po ojcu, po matce natomiast kocią zwinność. Kradł, co tylko mógł, ale nie dla siebie tylko dla siostry, ciężko chorej. Zmarła ona, a on nie miał już po co żyć, więc zabił się. Jego spalone, zmienione w proch ciało poniósł wiatr. W 1599r. zatliła się pochodnia. Nie miała szansy jednak całkiem zabłysnąć, albowiem samoistnie spaliła się w 1610r., kiedy to szukając domu z jej rąk posypały się iskry i spadły na siano w stodole. Kwintesencja narodziła się w sto lat później, a zmarła w 1715r., przez samoistne wywołanie płomieni...
-A zabiła się, ponieważ znaleziono ją, gdy w magiczny sposób krzew urósł, a ona przysięgła, że za trzysta lat się odrodzi, prawda?
-Tak, ale skąd to znasz?
-Ja jej to opowiedziałem. Wszyscy sądzili, że to ona jest Kwintesencją.
-Nie, ona jest jedynie pochodnią. Aczkolwiek śmierć pochodni wydaje mi się najbardziej smutna, bo nie mogła nawet całkiem zapłonąć, nie poznała życia, a zabiła się jedynie dzięki smutnemu przypadkowi.
Tu ojciec podszedł do mnie i złapał moją dłoń w swoją, po czym kciukiem zaczął kreślić kółka. Jego oczy zalśniły łzami, a mi coś stanęło w gardle. Oparta o Dawida nareszcie poczułam się jak w domu.
-Obiecaj, że nie pozwolisz się zabić z błahego powodu.
-Obiecuję, tato.
Tym smutnym przyrzeczeniem zakończyłam swoją wizytę w domu. Wychodząc z domu mojego dzieciństwa o mały włos, a potknęłabym się o świecę. Czas na wypróbowanie moich mocy.
-Ignis formis formula.
Świeca zapłonęła. Postawiłam ją na szafce i wyszłam raźno podążając za Dawidem, którego twarz wyrażała głębokie przygnębienie. Moja dłoń przestała parzyć, a więc esencja musiała połączyć mnie z żywiołem, którego skutków nie będę już musiała znosić. Zaczęłam się zastanawiać nad pewnymi słowami ojca, które padły podczas rozmowy. Krąg żywiołów. Cóż to może być? Czy to oznacza, że jeśli cały krąg się zamknie to pojawi się... Kwintesencja? O co w tym wszystkim chodzi? Spojrzałam w ciemne oczy Dawida, szukając w nim pocieszenia, które dość szybko odnalazłam, ukryte za kurtyną z przygnębienia i zastanowienia.
-Co cię smuci?
-Adam jest cięty na Mateusza... o Patrycję.
-Ale o co im poszło?
-Patrycja ma za niedługo Wstąpić. Wybrać jedną z dwóch natur i dostać człowieczeństwo, a nadal nie ma pewności kim chce zostać, Mateusz natomiast przeprowadził z nią rozmowę, w której pokazał jej same plusy anielstwa i minusy diabelstwa. Adam, chcąc czy nie chcąc, nie może wpłynąć na jej decyzję, bo od kilku tygodni jest na niego wkurzona, a on ma w sobie tyle męskiego honoru, że nie ukorzy się przed nią i nie przeprosi jej za nic.
-Jak sądzisz, która natura wygra?
-Naprawdę nie wiem - pustym wzrokiem plądrował okolicę w pobliżu.
-A co się stanie jeśli ona wybierze anielstwo?-Widziałam, że jest spięty całą sytuacją, więc złapałam go za rękę, jak niedawno mój ojciec mnie, i znaczyłam na niej kółka.
-Od razu zagości w jej duszy nienawiść do całej rasy Diabła, a więc będzie to początek walki między nami, i choć możesz w to nie uwierzyć, to Aniołowie walczą do śmierci. - No cóż, nie takiej odpowiedzi się spodziewałam, temat jednak zakończył się, gdy oddałam mu pocałunek i oddaliliśmy się do krainy wiecznej przyjemności. Uśmiech wykwitł mu na twarzy, a z ust padło pytanie:
-To jak... zaczynamy łowy?
-Jeśli będziesz ze mną, mogę pojechać nawet na koniec świata.
Staliśmy w świetle latarni, gdyż nasza wizyta w domu rodziców wypadła trochę dłużej niż się tego spodziewałam, i czekaliśmy na autobus, mający nas zawieźć do domu. Do naszego domu.

***
Zastanawiam się nad podzieleniem tego całego opowiadania na księgi. Może to i dobry pomysł. Kto jest za pisze w komentarzu :D Jak widzicie dziś dłużej, bo i więcej czasu w niego włożyłam. Podoba się to piszcie komentarze, nie ... to piszcie dwa :D